Wouts fotobloG

Roze gloed over de provincie Alicante

2012-02-15T09:53:00.000+01:00

Nee, maaktu zich niet ongerust er zijn geen gevaarlijke stoffen ontsnapt bij de één ofandere fabriek en ik heb ook geen Israëlisch en Iraniërs in de buurt gezien.Het zijn de bloeiende amandelbomen die een roze gloed over de hellingen endalen van de provincie Alicante leggen. Als André Kuipers even tijd heeft enhet niet bewolkt is moet hij het vanuit de ruimte kunnen zien. Wij, de bewonersvan de provincie Alicante zien het ieder jaar. Meestal de eerste bloesem - langsde kust - in januari en de laatste – diep in het binnenland - in maart.

Dit jaarwas de eerste amandelbloesem (Flor de Almendro) al heel vroeg vanwege de milde winter maar de afgelopentwee weken hebben we veel kou uit het noorden gehad en is de bloei een beetjein de war geraakt. Op zuidelijke hellingen en beschutte plaatsen staan de amandelbomenvolop in bloei, op noordelijke hellingen en onbeschutte plaatsen is er nog nauwelijksiets te zien. Jammer is, dat er steeds meer amandelbomen worden gerooid omdat andereproducten dan amandelen profijtelijker zijn voor de teler. Minder amandelbomen gevenook minder bloesem, maar gelukkig zijn er nog duizenden bomen overgebleven.

Kleinedorpjes - waar normaal nauwelijks passanten komen – zien nu hele volkstammen langsde akkers trekken. Een gelegenheid om iets te drinken is er meestal niet, wantomdat er toch nooit iemand kwam zijn die zaakjes al lang opgedoekt. Niettypisch Spaans eigenlijk, want ik kan me de tijd nog goed heugen dat er inieder dorp met 5 huizen er wel een paar bars waren.

Normaalwerd de “Ronde van Valencia” (Volta a laComunitat Valenciana) altijd in de laatste week van Februari verreden eneen groot gedeelte van het parcours ging langs de bloeiende amandelbomen en deslaperige dorpjes.

De ronde isechter voor de laatste maal in 2008 gehouden en ik lees nergens dat hij ditjaar weer verreden zal worden. De ronde kende enkele grote winnaars zoals RikVan Looy in 1959, Eddy Merckx 10 jaar later, Bernard Hinault in 1986, StephenRoche 1987 en Alex Zülle in 1995, 2001 en 2002. Hopelijk wordt de ronde in detoekomst weer verreden want het zou leuk zijn om al die duizenden foto’s van wielrennerstussen de zonnebloemen eens af te wisselen met die van amandelbloesem.

Zelf heb iker in 2006 een foto van gemaakt – winnaar van de ronde de Spanjaard, Antonio Colom – maar datmoet veel en veel beter kunnen.

Pendelende Kraanvogels

2012-02-02T22:21:00.000+01:00

Dezwarte roodstaart die op ons overdekte terras overnacht is een goedevoorspeller gebleken, want de winter heeft aan de Costa-Blanca toch nog toegeslagen.De verwachting voor de komende week is nog meer kou en vanaf morgen zelfsnachtvorst langs de Middellandse zeekust.

In de rest van Europa is het nog veel kouder en dat heeft tot gevolg datveel vogels - zoals de kraanvogels – waarvan een deel al was vertrokken naarhet noorden, weer terug komen naar het nu niet zo warme zuiden. Weer honderdenkilometers vliegen onder vaak barre en risicovolle omstandigheden.

De kraanvogels uit het Drentse Fochteloërveen, zijn al weer terug inNederland en hebben zelfs al gebaltst. Of ze blijven of dat ze toch weervertrekken kun je volgen op het laatste nieuws van de Werkgroep Kraanvogel.

Nieuws over de trekroutes kun je vinden op de pagina van de Werkgroep European Crane Je kunt deovernachtingplaatsen op de interactieve kaart aanklikken en zien hoeveel vogelser op een bepaalde datum op een bepaalde plaats aanwezig waren. Zo waren er op24 februari 2011, 114.105 kraanvogels in het Spaanse Gallocanta in de provincieZaragoza, een nieuw record voor deze plaats. De aantallen van hetoverwinteringseizoen 2011-2012 in Gallocanta zijn - tot nu toe - beduidend minder.

InExtremadura zijn de aantallen van het seizoen 2010-2011 en 2011-2012 gelijk, ongeveer35.000 vogels. Maar in Extremadura lijken ze me veel moeilijker te tellen danin Gallocanta waar ze allemaal samen komen in de Lagune en dus vrij makkelijkte tellen zijn. Terwijl ze in Extremadura over een veel groter gebiedverspreidt zitten en er ook een gedeelte in de aangrenzende provincie CiudadReal van de Comunidad Castilla-La Mancha verblijft.

Dat het verblijf vandie duizenden kraanvogels ook tot conflicten leidt, kun je lezen in een artikelvan de Belgische Knack, waarin boeren zich beklagenover de grote aantallen kraanvogels en de vele bezoekers die dat aantrekt.

Somsgaan de kraanvogels ook zelf een conflictje niet uit de weg.

Hoewelik me kan voorstellen dat niet iedere boer blij is met zoveel kraanvogels en de duizenden toeristen die er op af komen, laat men deze vogel hopelijk nog lang ongemoeid.

Wantwat is er mooier dan een groep kraanvogels tegen de avondlucht.

Bericht van Vogelbescherming Nederland

In het oosten van Nederland werden op 31 januari honderdenovertrekkende kraanvogels gezien, afkomstig uit Duitsland. Zij trekken weg naarFrankrijk en wellicht nog verder, naar Spanje. Zo’n 15.000 kraanvogels proberenhet de laatste jaren ‘s winters zo lang mogelijk uit te houden in Duitsland,maar de sneeuwbedekking daar maakt het de kraanvogels onmogelijk om nu nogvoedsel te vinden.

Hij zit er nog steeds

2012-01-26T13:16:00.000+01:00

Hoewelwe dit jaar nog nauwelijks winter hebben gehad en je tot een uur of drie de deurenopen kunt laten staan omdat het buiten warmer is dan binnen, is de winter voorde vogels toch nog niet helemaal voorbij. Iedere nacht slaapt de Zwarteroodstaart (Phoenicurus ochruros) nogop een smal richeltje van de balken op het overdekte terras. En zolang hij datdoet, en nog niet vertrokken is, moet er normaal gesproken nog iets van winterkomen.

Omopmerkingen over de stierenkop te voorkomen, ik ben geen voorstander vanstierenvechten maar weet ook dat door het verbieden van stierengevechten het prachtigeras van de Spaanse vechtstier zal uitsterven. Lees Argumenten voor en tegen stierenvechten op Wikipedia.

DeZwarte roodstaart levert op zijn beurt het dagelijkse gevecht om voedsel. Dezeca. 15cm. grote vogel leeft van insecten en vruchten. Het is een trekvogel meteen sterk uiteenlopende habitat. Sommige leven in oude steden en dorpen of op industrieterreinenen in ruïneuze gebouwen. Anderen op afgelegen kliffen en in bergkloven ver vanstedelijke invloeden. Nu ik de tekst terug lees hoop ik niet dat hij hetoverdekt terras heeft uitgekozen omdat mijn huis een ruïneus gebouw zou zijn.

Het is maar wat je lekker vind

2012-01-21T10:30:00.000+01:00

Mijn keus zouhet niet zijn, maar deze Hop (Upupa epops)is geweldig in zijn hopjes met een heerlijke larve. Gelukkig komen deze prachtigevogels nog voor aan de Spaanse Costa-Blanca. Wat op zich vreemd is, want ze zijn gek opmest en composthopen en die zijn met de bouw van de duizenden villa’s en appartementengrotendeels verdwenen. Hij staat als verdwenen op de Nederlandse en Vlaamse rodelijst. Internationaal is het geen bedreigde soort, en staat dan ook als nietbedreigd op de internationale IUCN-lijst.

Witkopeend (Oxyura leucocephala)

2012-01-14T11:43:00.001+01:00

Hetbegint vervelend te worden maar er komen helaas steeds meer zeldzame vogels, ookde Witkopeend staat op de internationale rode lijst als bedreigde diersoort.Aan het begin van de 20ste eeuw waren er nog 100.000 witkopeenden terwijl ditaantal in 1991 werd geschat op 19.000. Tussen 1990 en 2007 is de populatiewaarschijnlijk verder afgenomen tot minder dan 10.000 exemplaren. In Italië,Frankrijk, Hongarije, de meeste Balkanlanden, Israël en Egypte is de soortuitgestorven. 62% van de overgebleven populatie overwintert in Turkije. Maar eris nog een ander probleem, de aan de Witkopeend verwante Rosse stekelstaart uitAmerika heeft zich gevestigd als exoot in Europa. Doordat deze Rossestekelstaart in de vrije natuur hybridiseert met de zeldzame Witkopeend, dreigtdeze nu uit te sterven. Er worden daarom plannen gemaakt om de Rosse stekelstaartin Europa te gaan bestrijden. Voor jagers die het niet zo nauw nemen is de Witkopeendeen willige prooi, hij vliegt niet gemakkelijk op en zoekt eerder zwemmend danvliegend naar dekking.

DeWitkopeend is een vogel uit de familie Anatidae (Zwanen, ganzen en eenden). Eenvolwassen exemplaar is ongeveer 45 centimeter groot en is daarmee iets kleiner dande Wilde eend. De woerd heeft een zwarte kruinstreep en een zwart omrand oog envoor de rest een zuiver witte kop. Hij heeft in de broedtijd een grote, aan debasis gezwollen lichtblauwe snavel. De borst, flanken en rug zijn lichtbruin.Het vrouwtje heeft een dofbruin verenkleed. De witkopeend lijkt erg op de – kleinere- Rosse stekelstaart en verschilt daarvan door zijn opvallend grote snavel.

Plaatselijk kun je hemin Spanje nog aantreffen, zoals dit exemplaar wat ik in de provincie Cádiz konfotograferen. In Nederland en België komt hij een enkele keer als dwaalgastvoor, ook onlangs is er in Nederland op de Reeuwijksche Plassen een Witkopeendgespot.

Weer een geringde vogel

2012-01-09T01:31:00.000+01:00

Ikzag hem op een zandberg zitten, maar hij had mij natuurlijk al veel eerdergezien en ging dan ook onmiddellijk op de wieken.

Bijhet opstijgen van de vogel zag ik dat ook deze Vale gier (Gyps fulvus) een ring om had. Aangezien de Vale gieren al een paarkeer naar Nederland en België zijn gevlogen is het dus best mogelijk dat dering van deze Spaanse gier – zoals ik van het Nederlands blauwborstje in Spanje– in Nederland of België kan worden afgelezen. Het lijkt me trouwens een heleklus om deze krachtige vogels met hun scherpe snavels te moeten ringen.

Met dank aan Willem Bil

2011-12-31T00:00:00.000+01:00

De geoogste rijstvelden in de Marjalde Pego-Oliva zijn rommelig en nat. Door de - tot nu toe - warme winter zijn erveel muggenlarven en andere insecten. Honderden water en zangvogels – waaronderveel trekvogels - kunnen er voedsel vinden. Er zijn ook veel karpers en rivierkreeftenachtergebleven op de velden. Soms, als een bruine kiekendief het rietafstruint, zie je tientallen kleine zilverreigers en koereigers de lucht ingaan om iets verder weer neer te strijken. Op de droge stukjes van de nattevelden zie je witte en gele kwikstaarten, gras en waterpiepers, rietgorzen,rood en blauwborsten. Soms zie je in een flits een ijsvogel voorbij spurten.Hoog in de lucht staat een dwergarend en later op de dag zal ik nog eenvisarend zien die op een onbereikbare mast zit te foerageren. Tussen het rietverschuilen zich waterhoentjes, waterrallen en purperkoeten. In de bomen zittentorenvalken en hele kolonies tetterende spreeuwen. Als je naar de vogels kijktzie je dat ze regelmatig een blik op de lucht werpen, beducht voor de roofvogelsdie constant patrouilleren en soms meedogenloos toeslaan. Ja, er is in dezetijd van het jaar veel te zien in de Marjal.

De Blauwborst(Luscinia svecica) is een leuk vogeltjedie je alleen maar in de winter in de Marjal de Pego-Oliva ziet en dannatuurlijk in zijn winterjas, ik heb hem zelfs nog nooit in de spetterende kleurenvan zijn zomers pak gezien iets wat ik wel jammer vind. Ik richt me deze dagdan ook zoveel mogelijk op de blauwborst want straks is hij weer weg. Daar komtbij dat het gelukkig een beetje bewolkt is waardoor de foto’s niet van dieharde contrasten hebben.

Als ik thuiskom en 's avonds de foto’s bekijk zie ik dat er foto van een blauwborst met eenringetje bij zit. Ik probeer het ringetje te ontcijferen maar dat is nog een hele klus.HEM – LLAND - 008 kan ik uiteindelijk lezen. LLAND zouden ze in Nederland, HOLLANDop de ring zetten? Ik weet het niet en na op internet een vogelringstation tehebben opgezocht kom ik terecht bij Vogelringstation (VRS) Menork in Lippenhuizen, Friesland . Een schot inde roos want daar is de zeer behulpzame Willem Bil - ringer 441 - aan verbondendie me anderhalve dag later laat weten dat de blauwborst afgelopen september isgeringd in Nationaal Park de Groote Peel op de grens van Brabant en Limburg. Leeshet hele verhaal op de site van Vogelringstation Menork. Dank je, Willem!

Waterspreeuw (Cinclus cinclus)

2011-12-25T00:18:00.000+01:00

De Waterspreeuw (Cinclus cinclus) is een zangvogel uit de familie van waterspreeuwen (Cinclidae). De waterspreeuw is een herkenbare vogel met een donkerbruin verenkleed en een opvallende witte borst. De vogel heeft korte vleugels en vliegt met snelle slagen – een beetje zoals een IJsvogel - vaak laag over het water. Waterspreeuwen zitten regelmatig nerveus op en neer wippend op een steen in het water. Het zijn vogels die normaal voorkomen bij zuurstofrijke snelstromende beken en rivieren. In Zuid en Midden-Europa tref je de ondersoort (Cinclus cinclus aquaticus) aan. Bruinrood op de buik en daardoor roodbuik waterspreeuw genoemd. Waterspreeuwen verblijven af en toe in Nederland. Het gebied tussen Haarlem en Zandvoort - de Amsterdamse waterleidingduinen - was in 2010 en begin 2011 het favoriete plekje van twee van deze bijzondere vogels. Het ging hier om de noordelijke variant, ook wel de zwartbuik waterspreeuw of gewone waterspreeuw genoemd.

Als je de waterspreeuw in het ijskoudewater van bergriviertjes ziet fourageren begrijp je niet waarom zijn veren nietdoorweekt zijn. Hij komt boven water met een air van iemand wiens haar altijdgoed zit, zelfs midden in het kolkende water zie je nog geen druppel op zijnverenkleed. Je kunt dat rustig een klein wonder noemen net zoals het feit dathij zich staande weet te houden in kolkende en snelstromende watermassa’s. Maarze hebben dan ook van moeder natuur een speciale aanpassing gekregen.

Bij hetfoerageren zijn bergbeekjes favoriet omdat het water daar meestal niet vervuildis en er zich op de stenige bodem veel zoetwaterinsecten ophouden.

Hij waadt, zwemt en duikt om insecten, kreeftachtigen en kleine visjes tevinden langs de waterrand of op de bodem van de stroom. Tijdens het duikenverplaatsen ze vaak de kiezels op de bodem, zoals de merels bladeren omdraaienom lekkere hapjes te vinden.

Een waterspreeuwheeft een rivierterritoria waar ze luid roepend langs vliegen. Als uitkijkpostgebruiken ze meestal dezelfde stenen in de beek of rivier maar ze maken ook welgebruik van een tak in het water. Als je op zoek bent naar de waterspreeuw moetje goed op de die stenen letten waar je uitwerpselen op ziet, want op die steenkomt hij meestal terug. Maar waar je de waterspreeuw ziet zijn vaak ook de Wittekwikstaart en de Grote gele kwikstaart aanwezig en ook die komen op dezelfdesteen terug en ook die deponeren hun uitwerpselen op de steen. Maar datis het leuke aan vogelen, soms moet je iets uitvogelen.

De vogel is indie donkere rumoerige beekjes nog niet zo eenvoudig te ontdekken want metuitzondering van zijn spierwitte bef valt hij nauwelijks op tegen de stenen vande beek. Daarbij is hij behoorlijk snel, erg ongedurig en schuw.

Het nestbevindt zich altijd boven het water, onder een brug, overhangende steen ofboomwortel, soms onder de trappen van een waterval. De 4-5 eieren komen na 16dagen uit.

De meeste waterspreeuwenzijn standvogel, maar bij koud winterweer is er enige trek naar lagere gebiedenof naar de kust. De waterspreeuw heeft een lengte van 18 cm., een spanwijdtevan 25 tot 30 cm. en een gewicht van 55 tot 75 gram. Zijn status is kwetsbaar.

Costa-Blanca, warme winter tot nu toe

2011-12-22T01:06:00.000+01:00

Een heel enkele keer ziet de Costa-Blanca er in de winter uitzoals op de bovenste foto en doet ze haar naam eer aan. Maar tot nu toe is daar nog geensprake van.

Ongemerkt werd het woensdag aan het strand van Moraira boven de 20 graden Celsius. Niet bevorderlijk voor de kerstsfeer maar weldadig voor oude botten.

Lac du Laouzas

2011-12-10T19:21:00.000+01:00

In het Fransedepartement Tarn - regio Midi-Pyrénées - ligt bij het stadje Nages het “Lac duLaouzas”. Direct aan de oevers van dit meer is een parkeerplaats voor campersgecreëerd waar je voor vijf euro, vierentwintig uur mag blijven staan.

Het Lac duLaouzas is een stuwmeer van vierhonderd hectaren met een dam van vijftig meterhoog, grenzend aan rivier de l'Orb in het Parc Regional du Haut Languedoc. Hetpark ligt gedeeltelijk in de regio’s Midi-Pyrénées en Languedoc-Roussillon.

Het was eendonkere maanloze avond toen ik arriveerde en kon vrijwel niets van de omgevingzien. Pas de volgende ochtend toen het licht werd zag ik in wat voor eenschitterende omgeving ik was terechtgekomen.

Hetnatuurreservaat Parc Regional du Haut Languedoc omvat het zuidwestelijkegedeelte van het Massif Central, feitelijk de overgang van het hooggelegencentrale deel van Frankrijk naar de Middellandse Zee. Het klimaat en devegetatie worden beïnvloed door zowel de Middellandse Zee als de AtlantischeOceaan. Het gebied kent een groot aantal verschillende planten, waaronder veelorchideeën, en een fauna met onder andere moeflons, herten, koningsarenden en wilde zwijnen.

Klote Beesies

2011-12-06T00:30:00.000+01:00

Ze zijn hetgezicht van de tuin en geven er dat mediterrane accent aan, “de Palmbomen”

Ze zijn alskleine boompjes geplant met de gedachte om er later in een hangmat onder teliggen.

Om één tezijn met de natuur, de zee en de wolken.

Vergeet hetmaar!!!

Deuitdrukking “Ik gun je veel personeel”, om aan te geven dat je dan gebukt kuntgaan onder veel zorgen en narigheid, slaat nergens op. Nee, “ik gun je veelpalmbomen”, dat zaagt pas hout. Fout is natuurlijk dat ik me niet eerst hebverdiept in de diverse palmensoorten. Zo heb ik een piepkleine “Washingtonia Robusta” bij het zwembadgeplant – je ziet links op de foto zijn stam -, die boom is inmiddels zo grootdat ik hem met een ultra-groothoek nog niet helemaal op de foto krijg. Ik weetnu dat ze 25 meter hoog worden en als je pech hebt zelf 30 meter, de naam “Robusta”had me aan het denken moeten zetten. Ieder jaar moet er een mannetje inklimmen - metijzers onder zijn schoenen - om de dode bladeren af te snijden en destam te schillen. In de zomer is de bloei en vallen de uitgebloeide bloempjesin het zwembad, waardoor het filter verstopt. In de herfst vallen er tientallenkilo’s bessen vanaf, waardoor regelmatig de zwembadpomp in de soep draait. Hetterras wordt gitzwart van die bessen, zoals je op de foto kunt zien. Ieder dagmoet ik met een blazer die bessen weghalen,met een hogedrukspuit het zwart vande tegels en met een schepnet de bessen uit het zwembad. Maar erger is dat diebessen ook in de vijver vallen waardoor het water dood slaat en de vissenstikken. De natuur zelf is dus eigenlijk niet natuurvriendelijk, ik was dan ookvan plan om die palm met een kraan weg te laten halen. Alleen er is iets tussengekomen…………

Van de week zat namelijkdit beestje in de tuin, de Palmsnuitkever of Rode snuitkever (Rhynchophorus ferrugineus) - in het Spaans Picudo rojo -. Haar larven hebben hetvoorzien op de andere palmbomen in de tuin zoals de Phoenix Canariensis en inmindere mate ook de Phoenix Datilifera.

De vraatzuchtvan deze larven is zo groot dat ze zelfs al spreekwoordelijk is, “Kevertjerood, palmpje dood”. De Palmsnuitkever werd voor het eerst ontdekt in depalmoase “Wadi Feran” in de Sinaï woestijn. Vervolgens verspreidde hij zichsnel over het hele Middellandse Zeegebied. De rode kever is vrijwel onmogelijkte bestrijden. Vooral omdat de palmen vaak in openbare parken en langsboulevards staan, waar je niet met giftige middelen kunt spuiten. Inspuiten iswel geprobeerd, maar met een mager resultaat en tegen hoge kosten. Rondom de Palmsnuitkeveris inmiddels een hele business ontstaan waar flink wat geld in omgaat. Ik benbang dat we de palmbomen kunnen afschrijven en dat ik die hangmat niet hoef aante schaffen.

Temeer omdateen nog een Palmen-Killer bij mij in de tuin zit, namelijk de Palmmot (Paysandisia archon). Maar daar ben ikpas achter gekomen nadat ik op zoek ging naar meer informatie over de Palmsnuitkever.

Ieder jaar inAugustus heb ik allemaal van die leuke vlindertjes in de tuin en ik was daarbest een beetje trots op om dat ik dacht dat ik mijn tuin vlindervriendelijkhad gemaakt door de beplanting. Dat klopt ook wel maar niet de soort beplantingdie ik voor ogen had. Ik was zelfs pissig als de merels er één te pakken haddengenomen, wat je kon zien aan de achtergelaten vleugeltjes op het terras. Ikvond het wel raar dat ik ze niet in mijn vlinderboekje zag staan, maar daarstaan wel meer vlinders niet in. Dit schrijft Wiki erover;

De palmmot(Paysandisia archon) is een nachtvlinder uit de familie van de Castniidae. De spanwijdteis 9 tot 11 centimeter. Door zijn verschijning en doordat de soort overdagvliegt wordt het dier makkelijk voor dagvlinder aangezien. De palmmot ispolyfaag op palmen.

De soort komtvan oorsprong voor in Argentinië en Uruguay. Halverwege de jaren negentig vande twintigste eeuw is de soort geïntroduceerd in Frankrijk, waar hijwaarschijnlijk met geïmporteerde planten is meegekomen. Sindsdien heeft desoort zich in Zuid-Europa verspreid en vormt daar een plaag voor palmen.

Ik weet hetzeker! mijn tuin gaat op de schop en ik maak een rotstuintje met vetplantjes encacteeën. Maar eerst maar eens informeren wat daar nu weer mis mee kan gaan. Hoewelknotwilgen misschien ook niet zouden misstaan en het is eens wat anders.

Op het blog van Wonen in Spanje kun je meer lezen over de Palmsnuitkever.

Rommelmarkt valt in het water

2011-12-04T02:07:00.001+01:00

De wekelijkserommelmarkt (Rastro) die iedere zaterdag in Jalón wordt gehouden, is gisterenin het water gevallen. Normaal is het op zaterdag, langs de oevers van devrijwel droge rivier, een drukte van belang. Nu was er geen mens te bekennen enhet enige wat aan de rommelmarkt deed denken waren de restanten van eenkraampje in het water.

Ook bij Jáveawas de rivier onstuimig, ik durfde hem in ieder geval niet over te steken want erwas niet goed te zien of de weg er nog lag. En sinds die tsunami-beelden vandrijvende auto’s, ben ik een stuk voorzichtiger geworden. Er is de laatste tijdheel wat water gevallen aan de Costa-Blanca en daardoor is er veel ontregeld. Hetinternet (bovengrondse kabels) is zo traag geworden dat het wel lijkt of het opstoom loopt. In ieder geval komt er stoom uit mijn oren want het is een crimeom te uploaden.

Rode wouw (Milvus milvus)

2011-11-25T00:30:00.000+01:00

Volgenskenners de elegantste van alle grote roofvogels, met de lange gehoektevleugels, diep gevorkte staart en zijn vloeiende vlucht.

Is het in hetvoorjaar en de zomer soms moeilijk om tijdens de vlucht – vooral bij tegenlicht- de zwarte en de rode wouw uit elkaar te houden, in het najaar of de winterweet je vrijwel voor 100% zeker dat het een Rode wouw (Milvus milvus) betreft die je ziet.

De Europese zwartewouwen trekken in het najaar via de Straat van Gibraltar naar Afrika om teoverwinteren in landen ten zuiden van de Sahara. De meeste rode wouwen daarentegenoverwinteren voornamelijk in Zuid-Europa. Ze zijn ook minder talrijk dan de nauwverwante Zwarte wouw (Milvus migrans).

Een volwassenRode wouw is circa 65 centimeter groot en weegt tot 1,3 Kg. Het uiterlijk lijktop dat van de buizerd, maar de vogel is meer roodachtig en heeft een diepgevorkte staart. De soort is hieraan te onderscheiden van de Zwarte wouw, dieeen ondiep gevorkte staart heeft.

Zoals demeeste roofvogels maakt de Rode wouw graag gebruik van een uitkijkpost. In ditgeval een hoge dode boom samen met een soortgenoot en een Torenvalk (Falco tinnunculus). Jagen doen ze echtervanuit de lucht.

De Rode wouwjaagt op kleine en middelgrote zoogdieren en vogels – tot het formaat van konijn,kraai en kokmeeuw -, maar kan ook prooien van andere roofvogels afpakken.Daarnaast is de rode wouw een aaseter, zelf zag ik dat ze ook doodgeredenslangen consumeren. De Rode wouw heeft een voorkeur voor halfopen landschappen,waar in landbouwgebieden kan worden gejaagd, en in kleine bossen kan wordengebroed. Ze zijn vaak rond dorpen te vinden maar ook op de vuilnisbelt samenmet gieren, ooievaars, raven, kraaien, kokmeeuwen en de zwarte wouwen.

De Rode wouwis één van de weinige vogelsoorten, die vrijwel alleen in Europa voorkomt. Doorintensieve vervolging was hij sterk afgenomen en plaatselijk verdwenen. Beschermendemaatregelen zou de situatie iets minder ernstig hebben gemaakt. Fijn om te geloven maar dit schrijftde Vogelbescherming Nederland er over;

Hetfeit dat de vestiging van de rode wouw in Nederland maar niet van de grond wilkomen, is vooral het gevolg van het moedwillig uitleggen van vergiftigd aas enillegaal afschot; een probleem dat ook bij andere roofvogels als havik enbuizerd speelt. Onderzoek door het Instituut voor Veehouderij en Diergezondheid(ID-DLO, voorheen CDI) wees uit, dat liefst 38 van 41 - vaak in de broedtijdgevonden - rode wouwen door vergiftiging om het leven waren gekomen! Een deelvan deze vogels werd waarschijnlijk de dupe van illegale vergiftiging vanvossen. Het lijkt er sterk op dat de veroorzakers van deze problemen injagerskringen gezocht moeten worden.

Herfst aan de Costa-Blanca

2011-11-21T00:00:00.000+01:00

(De zee bij Moraira)

Zoalsik al eerder schreef merk je aan de kust niet zoveel van de herfst, er zijnvrijwel geen loofbomen te vinden die in herfsttooi staan. De meeste bomen aande kust zijn de altijd groene pijnbomen en de diverse palmsoorten. Wel is dezee in het najaar veel kalmer – met uitzondering van een najaarsstorm - en hetlicht is veel zachter. Ook zijn er nu, doordat de zon door de bewolking schijnt,vaak lichtstrepen op de zee te zien en krijgt het water steeds wisselendekleuren. Als het erg veel heeft geregend kleurt het water rood van de aarde dienaar zee spoelt. Iets wat me aan het hart gaat want dat is een ernstige vormvan erosie.

(Druivenvelden bij Lliber)

Maarals je vanaf de kust over de berg rijdt naar het binnenland, dan spetteren deherfstkleuren je tegemoet. Vooral de druivenvelden van de Jalón vallei zijn nuop hun mooist.

Gekgenoeg gaan de mensen wel naar de amandelbomen kijken als die in bloei staan (over2 maanden alweer) maar dit prachtige schouwspel interesseert hun duidelijkminder.

Aansommige ranken blijven nog wat druiven hangen, een feest voor de vogels eninsecten.

(Druivenvelden bij Jalón

Doorde regenval van de laatste weken en de zachte temperaturen krijg je eencombinatie van verval en opkomst. Verval van de druivenbladeren die nu afsterven ende opkomst van het onkruid wat al weer in bloei staat.

Ooit stonden hier tweepalmbomen broederlijk naast elkaar maar jaren geleden is er bij één de kruinuitgewaaid en zijn stam is in de loop van de tijd vergaan.

Open in de ruïne van de kapel bij Castell de Castells groeien verwilderdevijgenbomen en klimop. De druivenranken die tegen de muren aanstaan, worden welonderhouden.

Rondomde oude kapel vind je spinnenwebben in alle soorten en maten. Voor slangen hoefje nu niet op te passen want die zijn aan hun winterslaap begonnen.

(Druivenvelden bij Jalón)

Dedruivenvelden mogen dan rood kleuren, het zal voorlopig niet meer de kleur - na8 jaar socialistische regering - van het Spaanse politieke landschap zijn. Nietdat ik geloof dat die jongens ter rechterzijde het in deze crisistijd veelbeter zullen doen. Het ontbreekt in Spanje aan een goede middenpartij maar dieis na het vertrek van Adolfo Suárez - de eerste democratisch gekozenminister-president van Spanje na de dictatuur van generaal Franco - nooit meer vande grond gekomen.

(Schuurtje bij Benigembla )

Spanjestaat onder grote druk van de internationale financiële markten om zo snelmogelijk hervormingen door te voeren. Dat betekend dus dat alles duurder gaatworden en de belastingen fors omhoog zullen gaan. Als ik straks diep in hetrood kom te staan weet ik nog zo net niet of ik die rode kleur van dedruivenvelden wel zo leuk vind. Maar nu nog even wel.

(Druivenveldenbij Lliber)

Superplekkies

2011-11-18T00:07:00.000+01:00

Langs de MiddellandseZeekust van Spanje ben ik ze nooit tegengekomen. Langs de kust van Asturië en Galiciëzie je het regelmatig, begraafplaatsen direct aan zee. Niet weggestopt achtereen hoge muur, ver van stad of dorp. Nee, op de mooiste plekjes en met eenmagnifiek uitzicht.

Zoals hier, metde zee rondom en gelegen achter de vuurtoren op het schiereiland van Luarca.Hoe moet dat er 's nachts vanuit zee wel niet uitzien, als in het donker delichtbundels van de vuurtoren over de zerken glijdt.

Of hier, met het strand, de bootjes ende meeuwen aan de voet van het kerkhof. In de zomer de drukte op het strand enin de winter de zee die tegen de muur beukt.

Langs een kreek die zich - afhankelijkvan het tij – met water vult of ontlast.

Zonderoneerbiedig te willen zijn kan ik niet anders zeggen dan dat het superplekkieszijn.

Een Zondag langs de Costa Verde

2011-11-15T00:02:00.001+01:00

Het lijkt wel of de zondagen overal hetzelfdezijn, stil en een beetje saai.

Ook in het plaatsje Llanes aan deCosta Verde heerst de zondagsrust. De schepen liggen aangemeerd en de visafslagis gesloten. Zelfs de meeuwen lijken afwezig, je hoort ze in ieder geval niet.

Pas tegen de middag komt er een beetjebeweging, als de mensen over het havenhoofd wandelen en hun spruiten aanvrienden en bekenden laten zien. Het lijkt wel of de zondagen overal hetzelfde zijn.

Monument voor de Emigranten

2011-11-12T21:10:00.001+01:00

Opeen kleine rotonde gelegen aan het strand van Navia in Asturië, staat eenmonument voor de Spanjaarden die - vanaf de 16^de eeuw - huis, haard enfamilie verlieten om te emigreren naar noord, zuid en midden Amerika. Zevertrokken voornamelijk vanuit de Spaanse provincies Asturië en Galicië en de meestenzouden hun land daarna nooit meer terug zien. Het hoogtepunt van de emigratie lagtussen 1880 en 1930 toen tienduizenden tegelijk wegtrokken uit Spanje.

Stedendie gesticht zijn in Noord-Amerika door de Spanjaarden zijn onder andere: Sante Fe, Albuquerque, El Paso, San Diego,San Francisco, Santa Barbara, San Jose, Monterey en Los Angeles.

Somskeerden de Spaanse emigranten wel terug naar hun geboorteland Spanje. Als dezeSpaanse emigranten rijk waren geworden in Latijns-Amerika, werden ze "Indiano"genoemd. In het dorp waar ik woon heeft iemand de bijnaam “Zapato”, wat schoenbetekend. De man kreeg die bijnaam omdat hij een oom had die in Noord-Amerikawoonde. Tijdens een bezoek van deze oom aan zijn oude woonplaats in Spanje,bleek deze zulke mooie schoenen aan zijn voeten te hebben dat met onmiddellijkeingang zijn hele familie de bijnaam “Zapato” kreeg.

Graanoogst in Portugal

2011-11-09T09:58:00.000+01:00

Degraanoogst gaat in sommige streken van Portugal nog uiterst primitief. Zo wordteen gedeelte geoogst door alleen vrouwen – doordat de mannen werkzaam zijn in het buitenland – met behulp van slechts een simpele zeis.

Ookhet transport van het graan gebeurt nog traditioneel met een koeienspan. Een tractoris niet rendabel omdat de stukjes grond te klein zijn en voor een loonbedrijfis het waarschijnlijk niet de moeite waard. Als je om je heen kijkt in hetEuropa van 2011 dan zijn er nog heel wat zaken waarvan je dacht dat het allang verledentijd was. Wat er met de subsidies gebeurt die naar dit soort regio’s gaan ismij niet duidelijk en wat er met deze regio’s gaat gebeuren - als in hetverdere verloop van de onstuitbare crisis de subsidies opdrogen - al helemaalniet.

Hetenige lichtpuntje is dat het voor de natuur een zegen is als er geenlandbouwmachines zijn die de grond omwoelen en de rust verstoren. Voor demensen en de nutsdieren is het echter een hard en uitzichtloos bestaan.

Buizerd (Buteo Buteo)

2011-11-04T22:35:00.000+01:00

Agressieve Buizerd valtwandelaars en fietsers lastig in Waspik - De politie waarschuwt voor eenagressieve buizerd in het buitengebied tussen Winterswijk en Aalten - Buizerdvalt fietser aan! - Een hardloopster is afgelopen weekeinde tijdens het joggendoor het Weteringpark in Almere aangevallen door een buizerd - Buizerd valthardlopers aan - Een buizerd heeft gisteren in Doetinchem een man aangevallen.De man zag de roofvogel recht op zich afkomen. - De buizerds in de omgeving vanPaleis Soestdijk hebben opnieuw een jogger aangevallen - Alsof er een tak ophaar hoofd viel, maar het was toch echt een buizerd die Jolanda Scherpenbergtegen het hoofd vloog - Buizerd valt twee trimmers aan in Heeze - Een buizerdheeft in Zutphen al meerdere keren hardlopers aangevallen - Wie gaat joggen inde buurt van Bertem of Bierbeek kan maar beter zijn hoofd beschermen - Gestrestebuizerd valt in broedtijd vaker aan - De Terneuzenaar Hein Haverkamp is tweekeer aangevallen door een buizerd - Schoolgaande kinderen uit het Friese dorpOldelamer krijgen begeleiding omdat ze aanvallen te verduren hebben van eenwaakse buizerd - Buizerd valt Zutphensehardloper vijf keer aan.

Zo maar een paar koppen uit Nederlandsekranten van het afgelopen jaar. De Buizerd schijnt tijdens het broedseizoenniet echt bang voor mensen te zijn.

Alleen kom ikdit soort buizerds nooit tegen, als ze mij zien heb ik altijd maar een paarseconden om een foto van ze te kunnen maken en dan zijn ze weer verdwenen.

Of zoudenmens en dier elkaar in Spanje misschien minder in de weg lopen?

Moraira, stilte voor de storm?

2011-11-02T23:37:00.000+01:00

Het was vandaag rustig maar zwaar bewolkt weer in Moraira. VolgensMeteoConsult is er echter opnieuw slecht weer op komst met regen, wind enonweer en zal het pas zondag weer wat opklaren. Kortom het is herfst, hoewelhet nog steeds niet koud is. Neerslagradar Moraira

Van mij mag het, want al zijn er dan niet veel loofbomen inherfsttooi aan de Costa-Blanca. Je komt de herfstkleuren ook tegen in dewijngaarden en de wolken en het licht is nu prachtig.

Het gekke is dat, nu het sinds een aantal dagen ander weeris, die ellenlange warme zomer al heel ver weg lijkt.

Veel regen op het Iberisch schiereiland

2011-10-30T00:50:00.000+02:00

Eris de afgelopen week heel wat regen gevallen in Spanje en Portugal. Jammergenoeg gaat die overvloedige regenval meestal hand in hand met menselijk leed –twee mensen verdronken aan de Costa-Blanca - en materiële schade. Maar de regenwas wel heel hard nodig na de vele maanden van droogte. Ook de tientallenbosbranden in Portugal zijn nu vrijwel allen gedoofd. Ik verwonder me ertrouwens over dat er überhaupt nog bos is in Portugal want al jarenlang staatiedere zomer de boel in brand, in Spanje ook trouwens maar gelukkig niet in diemate.

De boerenzijn in ieder geval dankbaar dat er fris nieuw groen opkomt, zodat hun kuddes weerwat te kauwen hebben.

Deur Decoratie

2011-10-27T10:33:00.000+02:00

Je woont midden in het Spaanse natuurpark “la Sierra y losCañones de Guara”. Je verschalkt wel eens een Wildzwijn en je ruimt wel eenseen lastige roofvogel uit de weg. En natuurlijk spijker je trots de jachttrofeeënop de staldeur.

Moord op Soortgenoot

2011-10-23T11:56:00.000+02:00

In mijn tuintje zitten ook hagedissen en ik dacht altijd dat,dat van die leuke onschuldige diertjes waren. Dat blijkt toch een misrekening. Zowas ik er pas getuige van hoe een hagedis een soortgenoot te lijf gaat. Hetaangevallen dier blijkt geen schijn van kans te hebben. Vrijwel bij de eerstehap heeft het een ingedrukte borstkast te pakken en het komt dan ook doorverstikking om het leven. Of de hagedis is opgegeten - kannibalisme schijntvrij normaal te zijn onder hagedissen en gekko’s – kon ik niet zien want het levenlozedier werd achter een steen getrokken waarna ik er geen zicht meer op had.

De wintervogels zijn er weer

2011-10-20T09:29:00.000+02:00

Vanafhet begin van deze week zie ik ze weer in de tuin. De Zwarte roodstaart, Kleinezwartkop, Koolmees en de Roodborst. En vanaf het begin van deze week zijn ookde dertigers verdwenen en zitten we nu rond de 25 graden Celsius, maar met beduidendmeer wind en koudere nachten. Deze morgen hangen er zelfs wolken boven de MiddellandseZee en om 09:00 uur is de buitentemperatuur 21 graden Celsius.

Zwarteroodstaart (Phoenicurus ochruros)

Als dievogels weer in de tuin komen betekent dit meestal dat het op korte termijn koudergaat worden. Dat hoeft niet speciaal aan de kust te zijn maar in ieder geval inhet binnenland. Als de temperatuur oploopt zijn ze vaak weer verdwenen en komendan terug als de temperatuur weer daalt. De Zwarte roodstaarten die mijn tuin bezoekenwaren altijd vrouwtjes dacht ik, maar het blijkt dat de mannetjes in hetvoorjaar van het tweede kalenderjaar er net zo uit kunnen zien als de vrouwtjes.In ieder geval heb ik nog nooit een mannetje Zwarte roodstaart in mijn tuingezien die er net zo uit zag als de vogel die ik in het binnenland fotografeerde,het waren altijd grijsbruine exemplaren.

Kleine zwartkop(Sylvia melanocephala)

De Kleinezwartkop blijft in het voorjaar vaak hangen en maakt dan een nestje in de heg.Zodra de jongen zijn uitgevlogen zijn ze verdwenen. Het is een leuk - zeeractief - vogeltje die werkelijk de hele tuin doorzoekt naar insecten. Eenenkele keer - als er voldoende insecten zijn - komt de Kleine zwartkop ook inde zomer. De takken die ik snoei worden gehakseld en dat strooi ik onder deplanten, daar komen insecten op af. Het drong vroeger nooit tot me door dataardewerk ook echt van aarde is gemaakt. In de zomer is de Spaanse rode aarde inmijn tuin - door de zon - dan ook echt gebakken aardewerk, kei en keihard. Met dat strooiselhoudt de grond meer vocht vast en droogt ze niet zo uit. Op een gegeven moment verteertdat strooisel ook en is het een laagje bladaarde geworden.

Koolmees (Parus major)

In de zomeris de Koolmees bij mij in de tuin niet te zien en in de winter maar een enkelekeer. Maar in het voorjaar maken ze altijd een nest in de Spaanse kruiken dieik heb opgehangen. Op de dag dat de jongen uitvliegen zijn ze verdwenen en ookin de buurt zie ik ze dan niet meer. Slechts een paar kilometer het binnenland inen daar zie je ze wel het hele jaar.

Roodborst (Erithacus rubecula)

In de zomerzie je ze hier aan de kust nooit en in de winter vliegen ze met het weer mee.Een paar dagen frisjes, Roodborst in de tuin. Beetje warmer, weg Roodborst. Roodborstenhebben in de winter een eigen foerageerterritorium dat zij verdedigen tegenrivalen van beide geslachten. Hoe ze dat doen als ze steeds met het weer meevliegen,is mij een raadsel.

Tour de France 2012

2011-10-18T21:15:00.000+02:00

Vandaag is het routeschema voor deTour de France 2012 bekend gemaakt. De 16^de etappe op woensdag 18 juli2012 gaat van Pau naar Bagnères de Luchon en is de koninginnenrit vanwege de beklimmingvan 4 bergen in de Pyreneeën, te weten: de Aubisque, de Tourmalet, de Aspin ende Peyresourde.

Ik ben weleens op de Aubisque, deTourmalet en de Aspin geweest. Mijn busje moest heel wat toeren maken om bergop tekomen en soms viel ik zelfs haast stil. De wegen zijn vaak erg smal en steil ener lopen loslopende koeien, paarden, ezels, varkens en honden en dan heb ik hetalleen nog maar over de gedomesticeerde dieren. Er kan ook een hert of anderewild oversteken. Het afdalen met hoge snelheid van de renners is nog eengraadje moeilijker en vereist veel stuurmanskunst, ook van de volgauto’s. Vergeetdaarbij niet al die met water smijtende, meerennende en met veel te grotevlaggen zwaaiende wielerfans en je begrijpt niet dat er in verhouding zo weinigernstige ongelukken gebeuren.

Tourbaas Christian Prudhomme omschreefde komende Tour de France als: “We hebben geprobeerd etappes neer te zettenwaarin elke dag wel iets moois kan gebeuren”, ik hou mijn hart vast.

Gelukkig waakt in de Pyreneeën “NotreDame de Luret” protectrice des voyageurs, dat is een hele geruststelling.

Het zijn niet alleen fietsers die de Cold'Aspin op en af sjezen, ook motorrijders uit heel europa vinden dit een ideaalcircuit. Alle te beklimmen cols liggen in het “Parc National des Pyrénées”, een natuurgebied.

Carcassonne

2011-10-16T17:30:00.000+02:00

Alsje vanaf de Costa-Blanca binnendoor naar de Cevennen rijdt, kom je langs de Zuid-Fransestad Carcassonne. Ik heb zelden een stad gezien die zo’n authentieke skylineheeft als deze stad, waarvan de oorsprong ligt in de 8e eeuw v.Chr. De citadel,“La Cité” staat bekend als mooiste voorbeeld van een middeleeuwse stad inEuropa, en is bijna volledig bewaard gebleven. Niet voor niets staat de stad opde Werelderfgoedlijst van UNESCO en trekt jaarlijks ruim 3 miljoen toeristen.

Geelgors (Emberiza citrinella)

2011-10-13T13:26:00.000+02:00

Foto boven: Geelgors (Emberiza citrinella)

De Geelgors (Emberizacitrinella) wordt ook wel de gouden gors genoemd, naarmate de zomer vordertwordt het mannetje egaler geel.

Foto boven: Grauwe gors (Miliariacalandra)

Ik heb me altijd afgevraagd waarom ze de Grauwe gors deGrauwe gors noemen maar als je de Grauwe gors met de Geelgors vergelijkt dan ishet inderdaad een wat grauw vogeltje, maar daarom niet minder mooi.

De Geelgors (Emberizacitrinella) is een zangvogel die vaak in groepjes is te zien, ’s Zomers zingthet mannetje zijn eenvoudige metalig klinkende zang. Het is een stand- enzwerfvogel die iets groter is dan de mus. Een Geelgors kan 16 tot 17 centimetergroot worden. De Geelgors leeft hoofdzakelijk van zaden maar in de broedtijdook van wormen en insecten. Bij verstoring vliegen ze naar de dichtstbijzijnde hegof hoge boom. Het nest van de Geelgors is een vrij omvangrijk bouwwerk meestalaan de voet van een heg of dicht bij de wortels van een struik.

In de winter lijkt het mannetje meer op het vrouwtje en ishet verenkleed wat bruiner. In de vlucht is de Geelgors van andere geelbruinevogels te onderscheiden door de relatief lange staart met witte staartzijden.

De Geelgors komt voor in heide begroeid met ver uit elkaarstaande bomen, in bosranden, wegbermen en in heggen en houtwallen. Door hetverdwijnen van heggen en houtwallen is de geelgors in de twintigste eeuw sterkachteruitgegaan.

Wegwezen

2011-10-08T11:04:00.000+02:00

Zit je heerlijk te picknikken in hetgras op de Col d'Aspin, komt er een koe controleren of er echt geen osseworstin je koelbox zit.

Geen regen gevonden

2011-10-04T23:04:00.000+02:00

Afgezienvan de regen op de Mont Aigoual in de Franse Cevennen, ben ik op mijn tochtjedoor Noord-Spanje en Zuid-Frankrijk geen regen meer tegen gekomen. Het wasoveral droog en warm.

De“Laguna de Gallocanta” die gedeeltelijk in de Spaanse provincies Zaragoza enTeruel ligt, is zelfs helemaal droog gevallen. Normaal moeten hier over enkeledagen de eerste kraanvogels uit het noorden aankomen die de lagune als overnachtingplaatsgebruiken. Maar nu maken wilde zwijnen gebruik van de droog gevallen lagune omsnel over te kunnen steken naar de omliggende bergen.

Als er nietsnel regen komt en er dus geen water in de lagune vloeit betekend dit dat eengroot gedeelte van de tienduizenden in Spanje overwinterende kraanvogels zullendoorvliegen naar het eveneens Spaanse Extremadura. Het water in de lagune biedtde kraanvogels bescherming tegen vossen en andere predatoren, ze gebruiken het niet om te drinken want het water (als er water is) in de lagune is zout.

Hoe droog hetis kun je goed zien aan de stofwolken die een naar huis terugkerende tractoropwerpt bij de lagune.

Natte Berg

2011-09-20T09:58:00.000+02:00

Ik ben gisteren de, uitde Tour de France bekende, 1567 meter hoge Mont Aigoual opgereden. De naam vande berg is ontleend aan de overvloedige regens die de flanken teisteren. Dewarme vochtige lucht die uit het zuidelijke Rhônedal opstijgt tegen de Cevennenontlast zich tegen de flanken van de Mont Aigoual, wat Regenberg betekend.

Niet alleen regendeen stormde het maar ook de temperatuur daalde naar 2.5 graden Celsius.

Het blijft mooi weer

2011-09-16T01:01:00.000+02:00

Ruim 900 kilometer ben ik vanafde Spaanse Costa-Blanca naar het noorden gereden op zoek naar het ideale weervoor den enthousiaste fotograaf, maar het is nog steeds zonnig en warm. Ik zitnu in de Franse Cévennes en ook daar is geen wolkje aan de lucht, afgezien van hetmini wolkje links van de kerktoren dan.

Overdag schijnt ook hier de zononbarmhartig, het enige verschil is dat het in de nacht sterk afkoelt. Onderwegnaar het noorden kom je nog heel wat toeristen tegen, zoals deze collega camperaarsdie in een dorpje langs de rivier stonden en de schone was buiten hingen.

Moraira, al ruim 3 maanden zonder regen

2011-09-08T23:45:00.000+02:00

Soms lijkthet ’s morgens vroeg of het gaat regenen - dat was afgelopen vrijdag enzaterdag ook voorspeld – maar er is in Moraira al ruim 3 maandenniets gevallen. Het gekke is dat het vorige week overal in de omgeving wel heeftgeregend maar de weergoden hebben dit puntje in zee overgeslagen. En volgenshet weerbericht is er ook geen regen in aantocht, hoewel dat natuurlijkkan veranderen.

Voorlopig is het iedere dag stralendweer met temperaturen van ruim boven de 30 graden Celsius. De toeristen hebben ernatuurlijk geen hekel aan maar mij kost het uren aan het besproeien van mijn tuin en begintdie zon me eerlijk gezegd een beetje de strot uit te komen, tijd voor mooie wolken en eenheerlijke regenbui. Ondertussen vind ik het knap dat er altijd water uitde kraan komt want toen ik dit voorjaar in Nederland was en het daar al enkele weken niet had geregend, ontstonden er direct problemen met de watervoorziening. TerwijlNederland toch – anders dan Spanje - als een waterrijk land bekend staat.

Ondanks deonafgebroken hoge temperaturen – het is nu haast middernacht en op het terrasis het nog 27 graden Celsius - kun je door de verandering van het licht tochmerken dat de herfst er aan begint te komen.

Maarmij duurt het iets te lang, ik haal mijn campertje maar weer eens van stal enga de regen opzoeken.

Grauwe gors (Miliaria calandra)

2011-09-06T12:40:00.000+02:00

Nooit,maar dan ook nooit zal de Grauwe gors met zijn zang een talentenjacht winnen.Hij doet weliswaar zijn uiterste best en gaat er helemaal voor, maar het klinktnergens naar. Tenminste voor mij dan, op de site van Aviflevoland kun je zijnzang horen, misschien vinden jullie het wel mooi.

Zelf vind hij het in ieder geval wel geweldig want hij gaatgoed in het zicht zitten zingen, terwijl andere vogels die wel prachtig zingen- zoals de Nachtegaal – zich verbergen in het bladerdak.

Maar dat duidelijk in het zicht zitten zingen heeft ook eenandere reden. De Grauwe gors is een polygame soort en paart met meerderevrouwtjes, ze zetten hun zang voort om hun territorium tegen indringendemannetjes te verdedigen en dat lukt natuurlijk nooit met een prachtige welkomstlied.

In Spanje is het een vrij algemene broedvogel, in Nederland echteris de Grauwe gors zeldzaam geworden. In 1997 waren er ongeveer 130 broedparen,dit aantal is waarschijnlijk jaarlijks met ca. 5% afgenomen. Tegenwoordigbroedt de Grauwe gors op een enkele uitzondering na in Nederland alleen nog inLimburg en Zeeuws-Vlaanderen. InVlaanderen waren er in 2005 rond de 150 broedparen. De Grauwe gors staatdaardoor als ernstig bedreigd op de Nederlandse rode lijst en als bedreigd opde Vlaamse rode lijst. Beide seksen hebben hetzelfde verenkleed, maar de mannetjeszijn ongeveer 20% groter dan de vrouwtjes.

Azul

2011-09-05T11:09:00.000+02:00

In de haven van Teulada-Moraira staat een toiletblok datnauwelijks contrasteert met de blauwe lucht.

Algueña, Corazón del Marmol

2011-09-04T11:57:00.000+02:00

Niemand zal kunnen zeggen dat het geen leuke gemeente is. Het heeft gezellige straatjes, een mooie kerk, er komt heerlijke wijn vandaan, het is er vrijwel altijd prima weer, en het ligt in het hart van de Alicantijnse marmerstreek.

En dat marmer is nu juist het probleem. Want O, o, wat is er huis gehouden in de omliggende bergen. Ik kan er zo snel geen Nederlands woord voor bedenken maar ik ken een Duits woord wat precies de lading dekt, rücksichtslos (zonder over de consequenties of gevolgen na te denken).

De laatste jaren zijn er door de crisis in de bouw tientallen mensen uit de marmerindustrie ontslagen. Er is Europees geld heengegaan – ze schijnen in Brussel over enorme voorraden te beschikken - en dit zou dus het moment moeten zijn om het anders aan te pakken, en in ieder geval iets aan natuurherstel te gaan doen. Ik ben echter bang dat, dat pas gebeurt als er modderstromen naar beneden komen en er mensen en huizen bedolven worden.

Marais Poitevin II, Flora & Fauna

2011-08-28T13:30:00.001+02:00

Wie de wereld van water en planten van het Marais Poitevin betreedt, komt terecht in een reusachtig doolhof van water en land.

Het Marais Poitevin, is zeer rijk aan flora en fauna. Het moeras heeft vele micromilieus waarin veel plantensoorten kunnen gedijen waaronder waterplanten, oeverplanten en weideplanten. Dichter bij de zee, in het Marais Desséché groeien allerlei soorten planten die typisch zijn voor kustgebieden.

Onder andere Palingen, Snoeken, Baarzen, Zanders, Wulpen, Kluten, Grutto's, en Zilverreigers bevolken dit waterland, waarin de rust alleen wordt verstoord door het gekabbel van een bootje of de schreeuw van een opvliegende reiger.

Het gebied is uniek vanwege de ongekende variëteit aan vogelsoorten die hier het hele jaar zijn te zien.

Ook de Kwak en de Purperreiger kun je tegenkomen in het moeras.

En natuurlijk is ook Blauwe reiger alom aanwezig.

Dichtbij de oceaan, in de verdroogde moerassen tot aan de baai van l’Aiguillon, genieten duizenden steltlopers, wilde eenden en ganzen en andere trek- of standvogels volop van de rust van dit gebied om voedsel te zoeken of een plaats om te rusten of te nestelen.

De variatie aan vogelsoorten is groot, zowel trek- als standvogels vinden hier een ideale leefomgeving: Kwartelkoning, Velduil, Bruine kiekendief, Purperreiger, Grutto, en Groenpootruiter komen er onder andere voor.

Tijdens de vogeltrek kunnen hier wel 50.000 strandlopers rondscharrelen en het aantal Kanoeten kan oplopen tot 40.000 exemplaren. Het is één van de weinige broedplaatsen in Frankrijk van de Kemphaan en de Grutto.

Naast de Bruine kiekendief kun je er ook de veel zeldzamere Blauwe kiekendief tegenkomen.

Heel wat zoogdieren tref je aan in het Marais Poitevin, zoals de Grote hoefijzerneus, een vleermuis met een spanwijdte tot wel 40cm. De zeldzame en bedreigde Europese otter lust kikkers, padden en vooral paling.

De Beverrat, leeft dicht bij de oevers in de dichte begroeiing waar hij onder andere waterplanten eet.

Ook reptielen, amfibieën en insecten zijn hier te vinden waaronder: de Ringslang, de Marmersalamander, de Blauwe vuurvlinder, de Alpenboktor en de Elft.

In het Marais Poitevin grazen naast de Moeraskoeien ook Friese en Normandische runderen.

Het moeras heeft te lijden onder de uitbreiding van de graanteelt, waardoor ze geleidelijk uitdrogen: de intensieve landbouw pompt op (te) grote schaal grondwater op en gebruikt meststoffen en nitraten die het ecosysteem in gevaar brengen.

Recent valt het park onder het project Natura 2000 dat probeert de biodiversiteit van kwetsbare natuurgebieden te beschermen.

Ermida da Memória, Cabo Espichel

2011-08-21T11:59:00.001+02:00

Op het uiterste puntje van het Portugese schiereiland Arrábida - met kliffen van meer dan 100 meter boven de zeespiegel - ligt de ‘Ermida da Memória’.

Te midden van een kale vlakte met hier en daar een verdroogde struik, waar alleen wat konijnen leven en de wind vrijwel altijd om je oren waait, staat dit kleine kapelletje boven op een geërodeerde klif. Er staan waarschuwingsborden die aangeven dat je, je niet te dicht langs de rand moet begeven want een plotselinge windvlaag of een afbrokkelend stuk rots kan genoeg zijn om je omlaag te doen storten.

De mythe wil dat hier rond 1400 de Heilige Maagd verscheen. Zij rees, gezeten op een muilezel, op uit de zee.

De originele structuur van de kapel werd gebouwd in de vijftiende eeuw, op initiatief van de eerste pelgrims. Precies voor de plek waar de Heilige Maagd uit de zee zou zijn verrezen.

In 1970 werden - bij het beneden aan de rotsen gelegen ‘Praia dos Lagosteiros’ - fossiele pootafdrukken van dinosaurussen gevonden.

Sommige godvruchtige zielen menen echter dat het hier gaat om de pootafdruk van de muilezel.

Het licht en de kleuren van de kaap zijn prachtig en zijn steeds aan verandering onderhevig. De Cabo Espichel is ook een geliefde plek om naar de zonsondergang te kijken. Doordat het op een punt in zee ligt heb je een weids uitzicht over de omgeving.

Ermita de Lleus, Benissa

2011-08-19T01:26:00.001+02:00

Er staat een hermitage opgedragen aan “Los Santos de la Piedra” uit de 19^de eeuw. Het huis van de pastoor leunt aan tegen de hermitage*. Op het pleintje voor de hermitage wordt ieder jaar eind juli en begin augustus, een feest georganiseerd. Dit feest bestaat uit een processie, een gemeenschappelijk diner, live muziek en dansen.

Aan het pleintje staan verder, een klein schooltje ingehuldigd in 1935 en een paar particuliere woningen. Waaronder dat van een plaatselijke artiest, die er ook exposities organiseert.

En er staat een kruis. Als herinnering aan de overwinning van de nationalisten op de republikeinen.

*Een aanleunpastorie, is een soort aanleunwoning, maar dan anders.

Zonnig & Warm

2011-08-16T02:29:00.001+02:00

Het is snikheet op het pleintje waar de wekelijkse markt wordt gehouden. Afgezien van een oud doordouwertje is er niemand te zien. Geen wonder dit is de warmste maand van het jaar en door de huidige crisis zijn er ook minder toeristen die dit Portugese dorpje bezoeken. En het waren er al niet veel die de moeite namen om deze ver van de kust gelegen streek te verkennen. Zeker als het zo warm is blijven de mensen liever dicht bij het water van de zee. Ze gaan niet rond banjeren op het ongeplaveide pleintje van een vervallen dorpje die geen enkele toeristische attractie heeft.

De meloenverkoper zag de bui al hangen toen hij vanmorgen vroeg vertrok, zijn ontvangsten hoeft hij niet te tellen want die zijn er niet. Ik ken deze streek al heel lang en er is nauwelijks iets veranderd, ook niet tijdens de goede jaren. Alles is vrijwel nog net zo als veertig jaar geleden en toen was het al armoe troef.

En het weer voor morgen? .........Zonnig & Warm!

De laatste Zonnestralen

2011-08-13T10:19:00.000+02:00

De laatste zonnestralen van de dag verlichten een berg in de Spaanse Hecho vallei. Achter deze berg ligt het Franse “Parc National des Pyrénées”. Dat is vanaf hier niet te bereiken want het weggetje wordt een geitenpad bij de Frans/Spaanse grens. Ongemerkt denk je terug aan de mensen, die op de vlucht voor de Spaanse burgeroorlog, via dit soort paadjes Frankrijk probeerde te bereiken. En vlak daarna, in de tweede wereldoorlog, probeerden weer anderen via dit soort paden naar Engeland of Amerika te ontkomen.

Na “la Boca del Infierno” zitten er in het traject enkele bijzonder moeilijke stukken, vooral in de winter als er een dikke laag sneeuw ligt en het ijzig koud is. En ik? Ik kom alleen maar om vogeltjes te kijken. Wat een luxe!

Even Opfrissen

2011-08-10T18:48:00.002+02:00

Als je, van de morgenstond tot aan zonsondergang, door de van de warmte trillende lucht moet vliegen. Op zoek naar de steeds schaarser wordende insecten. Of in de brandende zon op een gloeiend heette rots moet zitten om die insecten naar binnen te werken en om even uit te kunnen rusten.

Dan doe je er, zoals deze Bijeneter (Merops apiaster), alles aan om een riviertje met nog wat water te vinden. Om eens heerlijk te badderen en om daarna op een rietstengel je pluimen te laten drogen in de warme lucht.

Show-Time op het dorpsplein

2011-08-07T00:57:00.001+02:00

Het was in één van die leuke plaatsjes aan de kust van de Algarve. Met een groot parkeerterrein waar camperaars gratis mogen overnachten. Ik was geheel tegen mijn gewoonte in al vroeg naar bed gegaan want ik wou de volgende dag het “Parque Natural da Ria Formosa” bezoeken om vogels te gaan fotograferen. Tegen middernacht klonk er muziek à la de Braziliaan Roberto Carlos, en dat is muziek waar ik goede herinneringen aan heb. Ik besloot dus om maar eens een kijkje te gaan nemen, hoewel er wel wat tijd overheen ging voordat ik weer helemaal bij de pinken was.

Aangekomen op het pleintje waar de zanger zijn performance gaf moest ik helaas vaststellen dat dit het laatste nummer was wat hij die avond zong. Verdorie, ik was toch hopelijk niet voor niets mijn kooi uitgekomen.

De zanger bleek deel uit te maken van een groepje variété artiesten, met behalve de zanger ook een goochelaar en een acrobate. En dat zijn twee disciplines waar ik totaal geen liefhebber van ben. Maar toen mijn ogen aan de spotlights waren gewend en ik eens goed rondkeek zag ik dat een groot deel van het publiek uit kinderen bestond en die konden het wel waarderen zag ik aan hun blije gezichten.

Waarderen is eigenlijk te weinig gezegd. Nee, ze vonden het prachtig en ze leefden zich helemaal in, in de act van de goochelaar en de acrobate. Dat vond ik een vreemde gewaarwording in deze tijd van computerspelletjes en andere elektronica.

Niks pretpark of een verre reis naar Disney World. Nee, gewoon een paar artiesten op een dorpsplein bleken deze kinderen net zo blij en enthousiast te maken.

Ik bedacht dat dit de ware artiesten zijn, die mensen blij maken voor een schamel bedrag. Artiesten die je nooit in de bladen tegen komt, de ware “TOPPERS”. Ja, kunst hoor ik zeggen een kinderhand is snel gevuld. Nee, het was niet alleen de kinderhand want ook de volwassene vonden het prachtig.

Onderweg terug naar de camper overdacht ik hoe het kwam dat die Portugezen zou enthousiast reageerden. Waren ze niets gewend? Hadden ze geen 800 kanalen op hun TV? Was het uit beleefdheid? Waren ze enthousiast omdat hun kinderen het zo leuk vonden? Of waren de artiesten werkelijk steengoed? Ik ben er nog niet uit.

In ieder geval “THE SHOW IS OVER NOW”.

Zij verhogen ons moraal

2011-08-06T01:57:00.000+02:00

“Zij verhogen ons moraal”, is een vrije vertaling van wat er op dit Portugese vissersbootje staat geschreven. Het is alleen jammer dat het betrekking schijnt te hebben op het voetbal want ik geloof dat iedereen wel een beetje moraal kan gebruiken in deze crisistijden, en de Portugezen in het bijzonder. Ikzelf ook trouwens, want ik ben al twee weken onafgebroken bezig om mijn computersysteem weer aan de praat te krijgen. Verdwenen instellingen, foto’s en e-mails, een mens wordt er niet vrolijk van.

Lichaamstaal

2011-07-29T09:48:00.000+02:00

De Kleine zilverreiger (Egretta garzetta) kwam aangeslopen en je kon aan zijn hele lichaam zien dat hij een duidelijk doel voor ogen had. Snel controleerde ik de instellingen van mijn camera en zag hem in gedachten al een rivierkreeft of karper uit het water vissen. Het kon niet missen, dit zou een geweldige actiefoto worden.

Laat hij nou jeuk krijgen en zich uitgebreid en op een onelegante manier gaan staan krabben. Het is dan wel een actiefoto maar niet de foto die ik voor ogen had.

Een dagje zonder zon

2011-07-17T17:59:00.001+02:00

De meeste traditionele flamenco teksten gaan over de liefde (onbeantwoord), brood (te weinig) en de zon (teveel en te warm). Maar afgelopen week was er gelukkig aan de Costa-Blanca eens een dagje zonder die koperen ploert. Ideaal om te gaan fotograferen en ik besloot weer eens bij de Río Jalón te gaan kijken. Het eerste wat me opviel is dat de nieuwe aarden dam door de rivier al behoorlijk is aangetast en vrijwel zeker voor het einde van de komende winter is weggespoeld.

En ondanks dat er nu nog nauwelijks water in de Río Jalón staat en het beetje water wat er nog staat vervuild is, zitten er toch behoorlijk wat vogels (voornamelijk jonge exemplaren). Voor de eerste keer zag ik er zelfs een IJsvogel (Alcedo atthis) rondvliegen en Grote keizerlibellen (Anax imperator) waren bezig om hun eieren af te zetten in het water.

Op de lange rietstengels zitten jonge Boerenzwaluwen (Hirundo rustica) die als een oudervogel overvliegt hun bekjes wijd opensperen, bedelend om voedsel. Ze eten muggen, motten, vliegen en kevertjes die ze al vliegend met hun brede snavel uit de lucht vangen. Water drinken doen ze ook tijdens de vlucht door laag over het water te scheren en dan het water met hun bek op te scheppen.

Ook zijn de jonge zwaluwen zich - vanaf de rietstengels – aan het bekwamen in het vliegen. Dat is van levensbelang want vanaf september trekken ze weg naar het Afrika beneden de Sahara. Slechts een klein aantal vogels overwinteren in Zuid-Spanje. De Boerenzwaluw is één van de weinige trekvogels die dwars over de Sahara vliegt, een serieuze test van fitheid en uithoudingsvermogen. In maart komen ze terug in Spanje en vanaf april zijn ze ook weer in België en Nederland te zien.

In Zuid-Europa leggen Boerenzwaluwen meer eieren en brengen ze meer legsels groot dan in Noord-Europa. De Boerenzwaluw komt voor in elk werelddeel met uitzondering van Antarctica. De Boerenzwaluwen die vanuit Noorwegen naar Zuid-Afrika trekken leggen maar liefst een afstand af van 9.600 kilometer. 2.011 is in Nederland het jaar van de Boerenzwaluw.

Op de omliggende velden bij de rivier zag ik ook een heel stel putters (Carduelis carduelis) – jong en oud door elkaar – zoals je op de foto kunt zien doen ze hun andere naam van distelvink alle eer aan. De zaden van de distels vormen een groot gedeelte van hun voedsel.

Heerlijk zo’n dagje zonder zon! Maar helaas van korte duur want vandaag werd het 35 graden.

Zigeunerkinderen – Gypsy Children

2011-07-02T19:04:00.000+02:00

Sulukule, Istanbul, Turkey

Vila do Bispo, Algarve, Portugal

Espinho, Beira, Portugal

Ferreira do Alentejo, Alentejo, Portugal

Lucena del Puerto, Huelva, Spain

Marais Poitevin I, Het Groene Venetië

2011-06-29T17:00:00.002+02:00

Het Marais Poitevin, is een moerasgebied, dat valt onder drie Franse departementen, de Vendée, Deux-Sèvres en Charente-Maritime en in twee regio’s te weten: Pays-de la-Loire en Poitou-Charentes.

Het Marais Poitevin, is gelegen niet ver van de plaats Niort. Het is een overblijfsel van de vroegere Golf van Poitou, waarvan delen ingepolderd werden. Het gebied heeft een oppervlakte van 1.028 km², waardoor het Marais Poitevin het grootste moerasgebied is nabij de Atlantische Oceaan en het op één na grootste van Frankrijk (na de Camargue).

Het meest oostelijke deel bestaat uit natte moerassen – ca. 300 km2 - en wordt ook wel aangeduid als “la Venise Verte” (Groen Venetië). De natte moerassen van “la Venise Verte” verkregen het label "Grand Site de France" wat staat voor de mooiste plekjes van Frankrijk. In 1979 werd het gebied uitgeroepen tot een interregionaal park (Parc Interrégional) maar desondanks loopt het moeras nog steeds gevaar. De laatste jaren komen er steeds meer toeristen naar dit gebied en wordt er volop met bootjes door de moerassen gevaren.

Je kunt er wandelen en fietsen langs de weiden die omzoomd zijn door populieren en wilgen. En versteld staan over het enorme contrast tussen het doolhof van het natte moeras en de uitgestrekte vlakten van het drooggelegde moeras, het “Marais Desséché” dat grenst aan de zee.

De drooglegging van de Golf van Poitou begon in de 13e eeuw met het graven van het Canal des Cinq-Abbés (kanaal van de vijf abten) door lokale monniken om de noordelijke moerassen te draineren. Tijdens de 100-jarige oorlog vielen de werkzaamheden stil, maar zij werden hervat in opdracht van Hendrik IV, onder leiding van Hollandse en Vlaamse ingenieurs. Tot op de dag van vandaag is daar nog het bewijs van terug te vinden in de vorm van het Canal de la Ceinture des Hollandaises dat aan de noordkant loopt. Aan de rand van de Baie de l'Aguillon werden van de 16e tot in de 19e eeuw polders op de zee veroverd.

De meeste huizen hadden aan het water een cale, een soort miniatuurkreek waar de bootjes konden aanleggen. Boten waren namelijk het enige praktische transportmiddel. Zij werden gemanoeuvreerd met een bootshaak (pigouille) of met een korte roeispaan (pelle). Jollen waren licht en slank, men ging ermee naar de markt of de kerk of bracht er de kinderen mee naar school.

Brede massieve vletten werden gebruikt voor het transport van oogst en vee. Op oude foto’s kun je zien hoe de boeren hier vroeger de paarden en koeien overzetten. Voor de vele Nederlanders die hier komen doet het vertrouwd aan en doet het ze denken aan Giethoorn of een gebied als de Biesbosch.

Aanvang Eerste Wereldoorlog haast 100 jaar geleden

2011-06-26T02:30:00.006+02:00

Nog slechts een paar jaar en dan is het honderd jaar geleden dat de Eerste Wereldoorlog uitbrak. De één na laatste veteraan, Claude Choules, is in mei van dit jaar op 110-jarige leeftijd in Australië overleden. De laatste thans nog in leven zijnde veteraan is de Britse Florence Green, die in februari 1901 werd geboren. Zij diende bij de Women’s Royal Air Force en was werkzaam als serveerster in de mess.

Tussen de Franse plaatsen Saint-Quentin en Cambrai loopt de Route Nationale N44. Deze weg volgt in grote lijnen de voormalige Hindenburg-linie. Rond de N44 ligt het Canal de Saint-Quentin dat bij Riqueval door een lange tunnel loopt. Hier vond op zondag 29 september 1918 eindelijk de doorbraak van de onneembaar geachte Hindenburg-linie plaats door de inzet van Amerikaanse, Australische en Britse troepen behorend tot het Vierde Britse Leger. Het is een historische plaats omdat hier het einde van de Eerste Wereldoorlog werd ingeluid

Langs de N 44 komende van Parijs staat vlak na het passeren van de plaats Bellicourt – aan de linkerkant - een groot Amerikaans oorlogsmonument. Dit monument is opgericht is ter ere van de 90.000 Amerikaanse soldaten die in het Britse leger vochten. De tekst onder de gebeeldhouwde figuren luidt:

Erected by the United States Government in Commemoration of those American units which served with the British Armies in France during the World War.

Iets verder langs de zelfde weg kom je - even voorbij de plaats Bony - bij het Amerikaanse Somme Cemetery. Dit is een van de zes Amerikaanse begraafplaatsen in Frankrijk met gevallenen uit de Eerste Wereldoorlog. Met een gladgeschoren grastapijt en witte, marmeren kruizen in een strak gelid voor de 1.844 gevallenen.

Op deze begraafplaats liggen ook slachtoffers van eerdere Amerikaanse acties in 1918 in het gebied tussen Amiens en Saint-Quentin. Zoals de inname van Cantigny door de 1ste Amerikaanse Divisie in mei 1918.

Bij de ingang staat een kapel waarin de namen van 333 vermisten zijn gegraveerd. Op deze lijst van vermisten staat ook die van George Vaughn Seibold.

Eerste luitenant, George Vaughn Seibold, was piloot en werd gedood in een luchtgevecht boven Bapaume in augustus 1918, zijn lichaam is nooit gevonden.

Zijn moeder, Grace Darling Seibold, was de oprichtster van de “American Gold Star Mothers Inc.” een organisatie van moeders die een zoon of dochter hebben verloren in dienst van hun land."

Zijn grootvader was Brigadier General, Edward Washburn Whitaker ,die de Medal of Honor toegekend kreeg. Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog was hij tevens de chef-staf van generaal George A. Custer en droeg hij de vlag van de wapenstilstand op Appomattox Courthouse. Op de leeftijd van 23 jaar was hij de jongste generaal tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog.

Op de begraafplaats bij Bony liggen drie gesneuvelden aan wie de Medal of Honor werd toegekend. In het kantoor hangen de dagvaardingen waaronder die van Corporal Thomas E. O’Shea van de Machine Gun Company van het 107ste regiment van de 27ste Divisie. Dat was het regiment met de grootste verliezen op 29 september 1918. Thomas E. O’Shea werd getroffen door mitrailleurvuur toen hij met twee anderen op weg was naar een uitgeschakelde tank waarvan de bemanning om hulp riep.

9.448.000 Totaal aantal militaire slachtoffers tijdens de Eerste Wereldoorlog, waaronder 114.000 Amerikaanse gevallenen.

Ik doe het hek achter me dicht, stap in mijn camper, zet Göttingen van de Franse chansonnière Marie-Paule Belle op en rijd de 21ste eeuw weer binnen. De Fransen en de Duitsers kunnen het thans goed met elkaar vinden, ze vormen de as van Europa. Zonder de toe- of instemming van Merkel en Sarkozy komt er niets van de grond. Zijn die 9.448.000 militairen – plus de 27.500.000 militairen uit de 2de Wereldoorlog - niet voor niets gesneuveld, hebben al die vaders en moeders niet voor niets geweend. Is er vrijheid, blijheid en maak ik me daarom zorgen om dat prachtige loodzware bronzen hek wat net achter me sloot.

Dinsdag 7 Februari 2012 FlorenceGreen, de laatst bekende veteraan van de Eerste Wereldoorlog, is op 110-jarigeleeftijd overleden. Dat heeft het verzorgingshuis waar Green verbleef vandaagbekendgemaakt. Green overleed zaterdag, twee weken voordat ze 111 zou zijngeworden.

Veel informatie over de 1^ste wereldoorlog vind je op “De Eerste Wereldoorlog 1914 – 1918”

Het Kevertje en de Mieren

2011-06-23T17:08:00.001+02:00

Soms maak je een foto en je ziet wat er opstaat maar je weet eigenlijk niet wat er zich nu precies op de foto afspeelt. Dat had ik met deze foto’s ook, ik zag een Kever (Coleoptera) omgeven door een stel mieren. Ik besloot daarom om naar François Vankerkhoven van, “de mieren (Formicidae) van Vlaanderen”, te schrijven en te vragen wat ik zag.

Dit was zijn antwoord:

De mieren zijn blijkbaar van het genus Formica (zoals o.a. onze bosmieren) en het kevertje is van de familie van de bladhaantjes of Chrysomelidae. Vele soorten van deze kevertjes en vooral hun larven leven van de bladluizen (Aphidoidea). Sommige mieren daarentegen, waaronder soorten uit het genus Formica en het genus Lasius (b.v. de wegmier) leven grotendeels van de zoete uitscheidingen van deze bladluizen. Deze mieren beschouwen die bladluizenkolonies dan ook als hun kostbare melkvee en ze beschermen die bladluizen tegen belagers. Dit is wat je waarschijnlijk op de foto hebt vastgelegd: mieren die een kever aanvallen en trachten te verjagen omdat deze hun bladluizen komt opvreten.

Bedankt François, dat lijkt me een plausibele verklaring.

Graszanger - Zitting Cisticola

2011-06-16T18:25:00.001+02:00

De Graszanger (Cisticola juncidis) vliegt vaak, in zigzaggende vlucht, een eindje met je mee. Onderwijl een gezang producerend wat nog het meest op het geluid van een herhaald knippende schaar lijkt.

De Graszanger is een insecteneter met een lengte van ca. 10 cm en een gewicht van 8 tot 12 gram. Hij komt voor in Zuid-Europa, Noord-Afrika en in Zuid-Azië tot aan Noord-Australië in moerassen, vochtige graslanden, maar ook in korenvelden en op steppen. De Graszanger is geen trekvogel, maar blijft het hele jaar in hetzelfde gebied.

Typerend aan de Graszanger is, dat als hij zingt, je ziet dat de vogel een zwart keelgat heeft. Ik heb hem de bijnaam het “dropvogeltje” gegeven, omdat hij door dat zwarte bekkie sprekend lijkt op een kind met een dropmond. Of je die dropmonden in Nederland nog ziet weet ik niet, in mijn jeugd had je dropveters en die gaven een prima resultaat.

De graszanger heette vroeger Waaierstaartrietzanger. In Nederland komt hij voornamelijk voor in Zeeuws-Vlaanderen. Het is een zeer wintergevoelige soort die massaal het loodje legt bij langdurige vrieskou. Zijn de winters een aantal jaren mild dan rukken ze vanuit hun normale leefgebied in Zuid-Europa op naar het noorden en kunnen dan ook Nederland bereiken.

Spaanse hooglanders

2011-06-12T12:40:00.002+02:00

Dat geiten goed kunnen klimmen is algemeen bekend. Op de Cabo de Gata, gelegen in de Spaanse provincie Almería, heb ik hele kudden gezien die de steilste rotswanden overtrekken.

Maar onlangs zag ik in de Spaanse en Franse Pyreneeën dat er ook een paardenras is die dit kunstje flikt.

Het is de half-wilde Pottok of in het Baskisch Pottoka. Een oud paardenras wat bijzonder goed is aangepast aan de barre en ruige berggebieden die het traditioneel bewoont.

Drapeau Français

2011-06-09T01:14:00.000+02:00

Sprinkhaan

2011-06-06T23:31:00.024+02:00

Door het ongekend natte voorjaar aan de Costa-Blanca is er dubbel zoveel werk in de tuin. Normaal is het nu warm en droog maar dit jaar is het vaak bewolkt en valt er regelmatig regen. Door al dat water blijven de planten maar doorgroeien en moet er regelmatig gesnoeid worden.

Afgelopen Zaterdag heb ik een palmboompje afgezaagd en vandaag wilde ik de bladeren opruimen. De kern van het palmboompje was, ondanks dat hij een heel eind was afgezaagd, toch nog doorgegroeid.

Een Sprinkhaan vond het waarschijnlijk een lekkernij want hij zat er heerlijk aan te knagen. Even stond ik in dubio om de Sprinkhaan snel in mijn mond te stoppen want ze schijnen een delicatesse te zijn, maar ik ben eigenlijk toch meer voor de patat met mayonaise.

Als zo’n Sprinkhaan lekker zit te smikkelen blijft hij rustig zitten als je hem wilt fotograferen maar je kunt aan hem merken dat hij je wel blijft volgen. Al is de lichaamstaal van insecten moeilijk te begrijpen. Zo lag er vorige week al dagen een grote Meikever doodstil en met zijn pootjes omhoog op het terras, hij lag in de schaduw en in de regen en de teckels snuffelden eraan. Iedere keer wou ik het diertje opruimen, maar het kwam er niet van. Ik verbaasde me er wel over dat er geen mieren op het dode insect afkwamen. Gisteren vielen er zonnestralen op het plekje waar hij lag en ik zag in mijn ooghoek dat hij begon te bewegen. Ik heb hem opgepakt en op de vensterbak gezet, ben naar binnengelopen om mijn camera te pakken en weer naar buiten gegaan om hem te fotograferen en weg… Meikever. Ben voor de rest van de dag aan de drank gegaan want een fotograaf die nog niet snel genoeg is om een half dode Meikever te fotograferen, is geen fotograaf.

De heilige Agatha

2011-06-01T01:18:00.003+02:00

Naar aanleiding van het brandje dat ons trof en wat gelukkig goed afliep, ben ik eens gaan zoeken wie de heilige tegen het vuur is en dat blijkt de heilige Agatha van Sicilië te zijn. Ze is niet alleen de heilige tegen het vuur maar ook tegen ongeluk en dat komt goed uit want meestal gaat dat samen. Ze is het van alles wat aan vuur en ongeluk vast hangt zoals: brand, vulkanische erupties en andere natuurrampen. Vele brandwondencentra in Europa zijn naar haar vernoemd. Verder is ze de patrones van vuurwerk, vulkanen en specifiek de Etna. De heilige Agatha is ook de patrones van een hele lijst beroepen zoals o.a. de brandweermannen en vuurwerkmakers, juweliers en goudsmeden, metaalbewerkers en glasblazers. Maar onder meer ook van de Romeinse vrouwen en zwangere vrouwen, pleegmoeders en herderinnen, hongerlijdenden en slachtoffers van verkrachting.

Ook van enkele steden in Nederland, België en de rest van Europa is ze de patroonheilige, zoals o.a.: Beverwijk, Lisse, Sint-Agatha-Berchem, Leitenhausen, Palermo en Catanië, haar geboortedorp. De heilige Agatha is zelfs de patrones van het eiland Malta en co-patrones van de stadstaat San Marino en van ons geliefde Spanje.

Op mijn camera heb ik een GPS tracker, dat is makkelijk want vroeger wist ik nooit precies waar ik de foto gemaakt had. Maar nu wel, ik kan vanachter de PC zo -middels een programmaatje van Nikon- inzoomen op het kerkje waar ik deze foto gemaakt heb en kan dus ook zien dat de duif niet op de patroonheilige van de huisdieren -de wilde dieren hebben hun eigen heilige- zit, maar op het beeld van Sint Augustinus (in Spanje San Augustín).

Door het oog van de naald

2011-05-28T23:08:00.017+02:00

We hebben een hal in een dorpje vlak bij Benissa. Toen we gisteren thuis aan de koffie zaten kregen we een telefoontje van de buurvrouw uit dat dorpje, of we onmiddellijk wilden komen want er was brand op het terrein naast het onze.

Toen we arriveerden had het vuur al de houten balken van de aanbouw op ons terrein aangetast en er stond een stapel pallets te branden. Die aanbouw staat vol met oude meubelen dus we zaten behoorlijk in onze rats. Temeer daar het meer dan een uur duurde voordat de brandweer arriveerde. Ze moesten helemaal uit de Vall de Gallinera komen een afstand van ca. 50 kilometer over grotendeels smalle wegen. Toen ze eenmaal aan het blussen waren was na enige tijd het bluswater op – ze hadden in de Vall de Gallinera ook al moeten blussen - en moesten ze water gaan tanken in Benissa. Onderwijl hebben we met tuinslangen de boel natgehouden maar dat viel niet mee want precies onder de brandhaard liep de waterleiding en die was na verloop van tijd lek gesmolten, zodat we haast geen druk meer op de slangen hadden.

Ik heb geen foto’s van de brand kunnen maken, want daar stond mijn hoofd even niet naar. Maar na afloop heb ik met trillende handen nog wat foto’s gemaakt van het nablussen, onderwijl het opperwezen dankend dat het zo goed is afgelopen.

Van de Costa Blanca naar Nederland II - Teruel

2011-05-22T02:32:00.000+02:00

We vervolgen onze weg door de provincie Teruel op weg naar Nederland. In april ligt er vaak nog sneeuw in delen van de provincie, terwijl onderwijl het graan al opkomt.

De provincie Teruel heeft een droog klimaat, er komen temperatuurschommelingen voor tot 20 graden in enkele uren tijd. In de stad Teruel kunnen de temperaturen variëren van +40ºC tot -20ºC.

Niets voor niets noemen Spanjaarden de provincie het Siberië van Spanje. Er bevinden zich in de provincie Teruel twee skicentra, Javalambre en Valdelinares, op iets meer dan een uur rijden van het centrum van de stad Valencia.

Hetzelfde onderwerp ziet er in de zomer natuurlijk heel anders uit dan in de winter. Het mooie van het binnenland van Spanje is dat je echt de seizoenen ziet, Iets wat je aan de Costa’s, met hun milde klimaat, vaak moet ontberen.

Behalve de extreme temperaturen is de provincie ook dun bevolkt. De bevolkingsdichtheid bedraagt ca.10 inwoners per vierkante kilometer. In Nederland is dat circa 40 maal zoveel. 25% van de bevolking van de provincie Teruel woont in de hoofdstad.

De provincie Teruel is nog vrij authentiek en traditioneel. De helft van de 236 gemeenten van de provincie bestaat uit dorpen en gehuchten van minder dan 200 inwoners.

Die inwoners zijn, in die kleine dorpen, vaak familie van elkaar en ze zijn overwegend van middelbare leeftijd of ouder. De jeugd trekt meestal weg naar de grote steden of de kust. Hoewel je nu ook in de meest afgelegen gehuchten wel jonge immigranten ziet uit Noord-Afrika en het voormalige Oostblok. En -of course- de gepensioneerde Engelsman, maar die kom je werkelijk overal in Spanje tegen.

Het geloof heeft eeuwenlang een rol gespeeld en doet dat voor de ouderen nog steeds. Het is soms ontroerend om te zien welke prachtige kerkjes zulke kleine gemeenschappen hebben.

Hoewel het onderhoud van al die kerkgebouwen wel een probleem begint te worden. De hertelwerkzaamheden bestaan meestal uit een noodoplossing om het gebouw voor instorten te behoeden en vaak zijn deze werkzaamheden -door geldgebrek- van slechte kwaliteit of architectonisch niet juist.

In de provincie Teruel vind je ook nog de typische Spaanse symbolen zoals de molens van Don Quijote.

En oude kastelen bovenop een berg, gemaakt van uitgehakte stenen uit diezelfde berg. Zodat er vrijwel geen kleurverschil is met het bouwwerk en de rotsen.

Een roofvogel die je er in de zomer veel ziet op de daken van ruines is de Zwarte wouw (Milvus migrans) .

Deze vogel foerageert vaak op vuilnisbelten maar ook langs stuwmeren, waar hij probeert om een visje te verschalken. Meestal zijn dat gewonde vissen of dode exemplaren langs de oevers. In herfst trekt de Zwarte wouw naar Afrika, je ziet dan alleen nog de Rode wouw (Milvus milvus) over het landschap vliegen. Een landschap dat afhankelijk van de seizoenen zijn kleuren aanneemt.

Ondertussen zijn we dit prachtige landschap haast uit en zijn we ongemerkt bij de provincie Zaragoza aangekomen.

(Wordt Vervolgd)

Cruiseschip

2011-05-18T00:49:00.001+02:00

Werd er van de week een cruiseschip, dat met motorpech op de Oostzee dreef, naar een haven in Zweden gesleept. Op de Middellandse zee, voor de kust van de Costa-Blanca, komen ze zonder sleepboot voorbij.

Van de Costa Blanca naar Nederland I – Alicante, Valencia, Castellón, Teruel

2011-05-11T01:37:00.005+02:00

Calpe met het symbool van de Costa-Blanca de “Peñon de Ifach”

Als ik er aan denk dat ik vroeger vrijwel maandelijks, in één ruk, van Nederland naar de Costa-Blanca reed en terug naar Nederland hetzelfde deed. Ik heel trots was op mijn reistijd record van 19 uur en een beetje, verklaar ik mezelf nu als volkomen geschift. Oké, het verkeer was toen nog niet zo druk als nu en ook de snelheidscontroles waren minimaal maar toch. Ik reed toen altijd via Luxemburg naar de Costa-Blanca v.v., en maakte gebruik van de tolwegen in Frankrijk en Spanje.

Het eerste Valenciaanse gewest wat je passeert op weg naar het noorden is de “Safor”

Tegenwoordig vermijd ik tolwegen en kost het me al moeite om 400 kilometer per dag te halen, maar ik moet er wel bij vertellen dat ik veel omrij en de teller op het einde van de dag geen 400 maar 600 kilometer aangeeft terwijl ik toch maar 400 kilometer ben opgeschoten. Een beetje zoals een hond die 2 keer zoveel loopt over dezelfde afstand als zijn baas. En ik probeer zoveel mogelijk de grote steden te vermijden, iets wat helaas niet altijd lukt.

Zuidelijk van Valencia ligt het natuurpark “L’Albufera”

Vanaf de Costa-Blanca kun je vrijwel niet om de stad Valencia heen, hoewel je er via de vrij drukke rondweg wel in een grote boog omheen rijdt, merk je uiteraard de aanwezigheid van de op twee na grootste stad van Spanje. In de agglomeratie van de stad wonen ongeveer twee miljoen mensen. Dat is haast twee keer zoveel als die van de agglomeratie van Amsterdam.

Bij Sagunto rijd ik de autovía de Mudéjar op, deze autovía brengt je, via Teruel, Zaragoza en Huesca naar de voet van de Pyreneeën. Het duurt niet lang voordat ik de eerste dorpjes van de provincie Castellón passeer. Het verschil met de kust en de stad Valencia is al duidelijk te merken

Een klein uurtje later zie ik links van mij de stad Teruel liggen. Behalve dat het daar in de winter behoorlijk koud kan zijn, is de stad bekend van het praalgraf van de twee middeleeuwse geliefden Diego Marcilla en Isabel Seguras. Beiden stierven van smart en liefdesverdriet nadat Isabel gedwongen werd om met een ander te trouwen. In 1555 werden de twee mummies van beide lichamen gevonden in de kapel San Cosme en San Damián, tevens vond men een document waarin het verhaal stond van wat er gebeurd was met de twee geliefden.

De mummies van beide geliefden zijn nu te bewonderen in een nieuw gebouwde kapel waarbij het mausoleum gevormd wordt door twee liggende beelden van de twee Amantes met daaronder de mummies.

Hun trieste verhaal is hoogstwaarschijnlijk de inspiratiebron is geweest voor Shakespeare's Romeo en Julia.

(Wordt Vervolgd)

Het Haasje in Kloosterzande

2011-04-25T09:36:00.003+02:00

Tijdens mijn jaarlijkse bezoek aan Nederland, probeer ik altijd een stuk van Zeeland mee te pakken. Het is een prachtige provincie en er zitten altijd volop vogels en zoogdieren, zoals hazen en konijnen en tegenwoordig gelukkig ook weer veel zeehonden (Phocidae).

Camperplaats

Komende vanuit Frankrijk en via Gent overnachte ik op de camperplaats in hartje Hulst, er stonden voornamelijk Belgische camperaars. In Zeeland zie je zo wie zo altijd veel Belgen, zoals je omgekeerd veel Nederlanders ziet in Antwerpen.

Het verdronken Land van Saeftinghe

De volgende morgen eerst naar het verdronken Land van Saeftinghe. Wat niet voor niets zo heet, in de late middeleeuwen was het een gebied van welvarende polders. Door stormvloeden gingen in de 14e en de 16e eeuw grote stukken van het ingepolderde land verloren. In de 80-jarige oorlog werden ter verdediging van Antwerpen bovendien opzettelijk dijken doorgestoken, zodat het gebied met recht een gebied van verdronken land genoemd kon worden.

Hazen (Lepus europaeus)

Toen ik op de terugweg langs Kloosterzande kwam zag ik een stel hazen (Lepus europaeus), in een weiland zitten.

Altijd leuk voor iemand die in Spanje woont want aan de Costa-Blanca zie je ze niet. Ik parkeerde mijn camper aan de rand van de weg, plaatste de gecamoufleerde rijstzak in het raam met daarop mijn camera met telelens.

Schieten maar!

De haasjes lieten zich verschalken en ik kon een hele reeks foto’s maken. Niet wetende dat ik zelf het haasje zou zijn.

Tevreden vervolgde ik, langs een smal dijkweggetje, mijn weg richting Terneuzen. Waar ik een leuk watertje weet met veel watervogels, waarna ik de tunnel richting Middelburg kon pakken om dan via Schouwen-Duiveland, Goeree-Overflakkee en het pontje bij Maassluis zo in het Westland uit te komen.

De man op de scooter

Maar op dat smalle dijkweggetje raasde mij ineens, een door de berm rijdende scooter, voorbij. En daar bleef het niet bij, de bestuurder stopte zijn vehikel vlak voor mijn camper en brabbelde iets onverstaanbaars. Nu ben ik redelijk bekend met de verschillende Zeeuwse dialecten maar hier kon ik, mede door het motorgeluid, geen touw aan vast knopen. Ik verstond iets van” ziener” en dacht even dat ik met een mannelijke Jomanda te doen had, die me een fles ingestraald water probeerde te slijten. Daar had ik geen trek in en het hele gebeuren stond mij niet aan, een man met een scootertje op een stil dijkweggetje. Oké, de man had dan wel een helm op en geen capuchon zoals veel huidige boefjes, maar met een ruk aan mijn stuur en onder luid getoeter kon ik hem gelukkig omzeilen. Rare kneiter dacht ik bij mezelf en vervolgde mijn weg. Maar in mijn zijspiegels zag ik dat de man mij op afstand bleef volgen en zich zo nu en dan verschool zodat ik hem niet kon zien. Toen ik later stil hield om een stel ganzen te bekijken stond de man ineens weer naast mijn camper, riep dat hij jachtopziener was, dat ik uit de camper had geschoten en dat hij in mijn camper wou kijken, dit alles zonder zich te legitimeren. Door slechte ervaringen iets wijzer geworden, zei ik hem dat daar geen sprake van kon zijn en dat hij de politie maar moest bellen. Dat had hij al gedaan zei hij, nu moet ik eerlijk bekennen dat ik de man niet helemaal serieus nam want er zijn genoeg figuren die het verkeer regelen zonder verkeersagent te zijn en ik vervolgde mijn weg. Toen ik hem een eind verder weer verdekt opgesteld zag staan, vroeg ik hem waar de politie bleef. Ik ga straks de tunnel bij Terneuzen in en midden in de tunnel iemand aanhouden lijkt me niet erg praktisch, zei ik tegen hem. Hij reageerde zwakjes maar een eind verder zag ik hem toch weer opdoemen rijdend achter een politieauto die me met lichtsignalen tot stoppen dwong.

Als u een wapen heeft vorderen we het nu in, sprak de agent.

Die, samen met een vrouwelijke collega ongewapend uit het voertuig stapte. Ze bleken duidelijk nog niet terroristproef te zijn want wat als ik wel een wapen zou hebben en minder goede bedoelingen? Het duurde natuurlijk niet lang tot zij door hadden dat het wapen een telelens was en ik wel geïnteresseerd was in hazen maar niet om in te vriezen. Ik moet eerlijk zeggen dat het optreden van de agenten vriendelijk en voorkomend was maar toch hield ik er een raar gevoel aan over. Een camper met een buitenlands nummerbord en een telelens uit het raam is schijnbaar genoeg om de politie te laten uitrukken. Gelukkig zag ik wat verder in deze mooie provincie konijntjes huppelen. Na eerst rond gekeken te hebben of er geen mannetje achter een boom stond, heb ik er toch maar wat foto’s van gemaakt.

Laguna de Gallocanta

2011-04-10T00:54:00.005+02:00

Op een kleine 4 uur rijden van de Costa-Blanca ligt op een hoogte van 1.000 meter boven de zeespiegel - voor mij - één van de mooiste plekjes van Aragón, de “Laguna de Gallocanta”.

De lagune ligt gedeeltelijk in de provincies Zaragoza en Teruel. Ze heeft een oppervlakte van 14,4 km², met een maximale breedte van 2.8 km en is 7,7 km lang.

De diepte van het water is afhankelijk van de droge en natte periodes, het meer kan in tijden van extreme droogte voor een groot gedeelte droog vallen maar meestal staat er zo’n 45-50 cm water. Bij hevige regenval kan dit oplopen tot rond de twee meter.

Het gebied heeft een continentaal mediterraan klimaat met zeer sterke temperatuur-schommelingen. Zelf heb ik meegemaakt dat, op weg naar Nederland, het er eind april nog behoorlijk sneeuwde. Toen ik er 14 dagen later, op de terugweg, weer langs kwam was het boven de 30º Celsius. De niet ver van het meer gelegen plaats "Calamocha" heeft in de winter regelmatig het Spaanse nationale kouderecord met temperaturen tot 25º Celsius onder nul.

In het, aan het meer gelegen, plaatsje Gallocanta zijn resten gevonden uit de Keltische, Romeinse en Moorse tijd. Vanwege het toegenomen zoutgehalte, is er in het meer geen vis meer aanwezig. Wel zijn er reptielen en amfibieën in de beken en vijvers en zijn er diverse zoogdieren in de bergen en de omliggende heuvels.

En vogels, heel veel vogels zie je in en rond het meer. Duizenden eenden, ooievaars en kraanvogels komen hier langs tijdens de vogeltrek, overwinteren er, of zijn er het hele jaar aanwezig. Ook de blauwe en bruine kiekendief zie je langs het meer en in de omringende bergen zitten gieren en andere roofvogels. Zonder overdrijving kan ik stellen dat dit gebied, tezamen met Extremadura, één van de beste vogelgebieden van Spanje is. En nergens een B&B of camping te bekennen.

Meer foto’s van de Laguna de Gallocanta? Klik hier.

Herdenkingsplaatsen langs de weg II

2011-03-28T12:29:00.000+02:00

Ik rijd door een prachtig landschap als ik de gedenksteen zie staan. Te laat! ik ben er al voorbij, ik moet in zijn achteruit om weer bij de steen te komen maar dat is geen probleem want verkeer is er niet. Ik lees de tekst;

Marco Sanche y Prieto

Leeftijd 16 jaar

Gedood door de bliksem

8 Juli 1867

Gedood door de bliksem, zo jong nog en in deze mooie omgeving. De hele verdere reis moet ik er aan denken. 1867 was het geboortejaar van Marie Curie en van één van de gebroeders Wright. Hoe zou het komen dat die steen er nog steeds staat? Het simpele bankje ernaast lijkt nog niet oud. Hoe zou het landschap er uit hebben gezien in 1867? Zou Marco op slag dood zijn geweest? Zou hij hebben geleden?

Paddentrek

2011-03-23T18:05:00.003+01:00

Begin februari hadden we aan de Costa Blanca de paddentrek. Later dan normaal maar dat kwam mede doordat het deze winter laat begon te regenen en de padden (Bufo bufo) hebben de juiste combinatie van temperatuur en luchtvochtigheid nodig om zich te verplaatsen.

In het zuiden van Europa komt de ondersoort Bufo bufo spinosus voor, waarvan de mannetjes tot 10 cm lang worden en de vrouwtjes een lengte van 15 cm kunnen bereiken. Hiermee is de gewone pad de grootste kikker in Europa. De padden trekken van de plek waar ze overwinteren naar een plaats waar ze met elkaar kunnen paren. Dat kan een sloot, een ven of een vijver zijn. In ieder geval stilstaand water, liefst waar ze zelf geboren zijn. Zo gauw het paren is afgelopen trekken de padden weer van de paarplaats weg.

Van de vijver in mijn tuin maken ze al jaren gebruik als paarplaats, het ene jaar zijn het er veel en het andere jaar zie je er maar een paar. Dit jaar waren er erg veel, waarschijnlijk kwam dat door de huidige droogte in onze streek. In de vijver staat natuurlijk altijd water en poeltjes met regenwater waren deze winter in de vrije natuur nauwelijks of te laat voorhanden.

De hitsige mannetjespadden grijpen een vrouwtje en houden haar met man en macht vast. Met geen mogelijkheid is de pad van zijn ‘slachtoffer’ af te krijgen. Totdat de vrouwtjespad zich in de aanwezigheid van andere potentiële partners begint op te blazen. De man op haar rug verliest langzaam zijn grip en kan er nu makkelijk door omstanders ‘afgetrapt’ worden. Het is een ware paddenrodeo: om de beurt klimmen de padden op de rug van het vrouwtje, om er even later weer afgegooid te worden. De sterkste mannetjespad wint en mag de eitjes van het vrouwtje bevruchten.

Mannetjespadden bespringen zo ongeveer alles: schoenen, handen, en dus ook dooie vrouwtjespadden.

Ik wilde nog wat foto’s maken van het resultaat, de honderden paddenvisjes, maar juist vandaag regent en stormt het en is de vijver te donker om er foto’s van te maken.

Aal versus Aalscholver

2011-03-18T19:30:00.000+01:00

Even voordat het in de Ebro-delta begon te stormen, zag ik dat een Aalscholver (Phalacrocorax carbo), een Paling (Anguilla anguilla) probeerde te verschalken.

En dat ging, anders dan gedacht, helemaal niet vanzelf. De paling verweerde zich in een heroïsch gevecht alsof zijn leven er van afhing en dat deed het natuurlijk ook. Als de aalscholver niet die haaksnavel had gehad dan was de paling er tussen uit gepiept. Dat gebeurde ook een keer maar de aal had, vanwege die snavel, al zoveel verwondingen opgelopen dat de aalscholver hem weer kon opduiken. Dit was niet even een visje wegwerken voor de aalscholver want zelfs toen hij de paling al half in zijn keelgat had zitten, lukte het de spekgladde aal om weer naar boven te komen.

Het gevecht eindigde in het voordeel van de aalscholver. Dat betekende het einde voor de paling en voor de aalscholver, ook wel scholver, scholverd of schollevaar genoemd, betekende het een groot gedeelte van de 800 gram vis die hij dagelijks eet.

Storm in de Ebro Delta

2011-03-10T01:28:00.004+01:00

Ik was onlangs, sinds lange tijd, weer eens in het Parc natural del Delta de l'Ebre in de provincie Tarragona. Ik ga dan altijd even kijken bij de mossel en oesterkwekerijen, waar ze ook andere zeevruchten (mariscos) telen.

De omgeving van deze schelpdierkwekerijen trekt veel vogels aan en het is een leuk gezicht om de schelpenvissers tussen de palen van de kwekerijen te zien laveren. Die palen moeten vanwege verrotting regelmatig worden vervangen en de oogst moet worden overgevaren naar het haventje, er is dus altijd bedrijvigheid.

Maar niet lang nadat ik was aangekomen, stak er een storm op die vrijwel onafgebroken, twee dagen aanhield. Toen ik die nacht in mijn camper lag had ik het gevoel dat ik in een vliegtuig zat die steeds een luchtzak invloog en dan 1000 meter naar beneden viel, zo stond hij te schudden. Ik hoorde het geluid van het zand dat door de wind mijn arme campertje aan het zandstralen was. Toen ik ging kijken of de lak er al af was kon ik, door de storm, de deur niet meer houden en klapte hij dubbel. Ook was ik bang dat de camper door de harde wind zou omslaan en bedacht welke gevolgen dat zou hebben voor mijn fotospullen in combinatie met de drankvoorraad.

Ik was niet de enige die last had van de storm. Een mosselkweker heeft de grootste moeite om de oogst naar het haventje te brengen en ik om mijn camera stil te houden.

Na twee dagen hield ik het voor gezien en ben doorgereden naar de Campo de Daroca, daar begon het te sneeuwen en was het steenkoud. Ondertussen hoorde ik op Radio Nederland Wereldomroep dat het heel aardig weer was in Spanje. Heel aardig weer?

Meer foto's van de Ebro-Delta? Klik hier

Meer foto's van de Campo de Daroca? Klik hier

Kraanvogel - Common Crane

2011-03-06T00:48:00.000+01:00

Het begon afgelopen maandagmorgen te sneeuwen in de Campo de Daroca (Aragón). Op dit moment verzamelen zich hier duizenden kraanvogels (Grus grus), om vanaf deze locatie verder naar hun broedgebieden in het hoge noorden te trekken.

Een gevaarlijke tocht van duizenden kilometers die ze deze morgen pas aanvangen nadat ze eerst gefoerageerd hebben en het sneeuwen wat minder is geworden.

Voordat ze de Pyreneeën oversteken zullen ze bij de “Embalse de la Sotonera” in de provincie Huesca nog een laatste stop in Spanje maken. Daarna gaat het over Frankrijk (Lac Du Der Chantecoq) en Duitsland (o.a. Niedersachsen) naar het noorden. Soms pakken ze op hun trekroute een puntje van Nederland mee.

Het is een indrukwekkend gezicht om die grote vogels, met veel getrompetter en met tientallen tegelijk, de lucht in te zien gaan.

Vliegend over meren en akkers, bossen, dorpen en steden. Velen zullen het einde van de reis niet halen. Te pletter gevlogen tegen hoogspanningsmasten of windmolens of aangevallen door roofdieren.

Naar beneden gehaald door mannen met groene petjes en blaffende honden, vergiftigd door boze boeren of gewoon door voedselschaarste en uitputting.

Wout’s fotobloG wenst jullie een goede reis en veel nageslacht in 2.011. Hopelijk zien we elkaar de volgende winter weer ergens langs de route.