Storm in de Ebro Delta

Ik was onlangs, sinds lange tijd, weer eens in het Parc natural del Delta de l'Ebre in de provincie Tarragona. Ik ga dan altijd even kijken bij de mossel en oesterkwekerijen, waar ze ook andere zeevruchten (mariscos) telen.

De omgeving van deze schelpdierkwekerijen trekt veel vogels aan en het is een leuk gezicht om de vissers tussen de palen van de kwekerijen te zien laveren. Die palen moeten vanwege verrotting regelmatig worden vervangen en de oogst moet worden overgevaren naar het haventje, er is dus altijd bedrijvigheid.

Maar niet lang nadat ik was aangekomen, stak er een storm op die vrijwel onafgebroken, twee dagen aanhield. Toen ik die nacht in mijn camper lag had ik het gevoel dat ik in een vliegtuig zat die steeds een luchtzak invloog en dan 1000 meter naar beneden viel, zo stond hij te schudden. Ik hoorde het geluid van het zand dat door de wind mijn arme campertje aan het zandstralen was. Toen ik ging kijken of de lak er al af was kon ik, door de storm, de deur niet meer houden en klapte hij dubbel. Ook was ik bang dat de camper door de harde wind zou omslaan en bedacht welke gevolgen dat zou hebben voor mijn fotospullen in combinatie met de drankvoorraad.

Ik was niet de enige die last had van de storm. Een mosselkweker heeft de grootste moeite om de oogst naar het haventje te brengen en ik om mijn camera stil te houden.

Na twee dagen hield ik het voor gezien en ben doorgereden naar de Campo de Daroca, daar begon het te sneeuwen en was het steenkoud. Ondertussen hoorde ik op Radio Nederland Wereldomroep dat het heel aardig weer was in Spanje. Heel aardig weer?

Meer foto's van de Ebro-Delta? Klik hier

Meer foto's van de Campo de Daroca? Klik hier

Heb ik weer

Je staat 

met je busje op die eindeloze vlakte van de "Campo de Daroca" in Aragón en omdat er vrijwel geen mens woont, ben je er vrijwel zeker van dat niemand je bij het fotograferen zal kunnen storen.

Tot er uit het niets 

een ezeltje komt aangesloft waarvan zijn baas in geen velden of wegen is te bekennen.

Het diertje 

blijkt verre van inkennig en lopen er normaal altijd mensen door het beeld als je aan het fotograferen bent, nu dus een overigens buitengewoon sympathiek ezeltje.

Zoals alle dieren 

gaat de grootste interesse uit naar het voedsel wat ik in mijn keukentje heb, dat bleek nog een stokbrood en een stuk meloen te zijn en daar had de ezel wel (ezels)oren naar.

Nadat het stokbrood 

was opgegeten en de dichtstbijzijnde bakker op 45 kilometer afstand in Molina de Aragón bleek te zitten, was ik heel blij met de extra pakjes toast die ik had meegenomen. Het ezelinnetje, want dat was het, had daar geen boodschap aan. Die begon te grazen in een perceel met zonnebloemen, en ze vroeg niet eens of ik ook wat wilde.

Houdt het dan nooit op!

Deze inmiddels beroemde uitroep uit Paul Verhoeven’s film “Zwartboek” kwam in me op toen ik van het Hollandse laagland naar de Spaanse hoogvlakte reed.

Bij de molens van Kinderdijk regen en koud.

Bij de haven van Stellendam regen, koud en storm.

In de Pyreneeën regen, koud en onweer.

Op de hoogvlakte van Aragón regen, harde wind en kou.

Pas bij Castellón werd het iets aangenamer en in Moraira was het niet echt warm maar er heerste wel de aangenaamste temperatuur van de ruim 2000 kilometer lange reis. Ik ben weer thuis!

Wout’s fotobloG even uit de lucht

Ik ben vanaf de Costa-Blanca via La Brenne en Lac-du-Der naar Nederland. Helaas logeer ik meestal op plekken zonder internet. Een aantal jaren geleden was dat gemakkelijker dan kon je inloggen op de vele onbeveiligde netwerken, nu zijn ze vrijwel allemaal beveiligd. Ik ben aangesloten bij Fon en laat thuis ook altijd het internet aanstaan, zodat andere Fon-gebruikers via mijn netwerk op internet kunnen inloggen.

Zelf heb ik onderweg echter nog nooit een Fon-signaal kunnen opvangen, maar ik moet erbij vertellen dat ik er ook niet actief op zoek naar ben geweest.

De foto’s zijn gemaakt in de Pyreneeën waar nog volop sneeuw ligt en waar ik voor het eerst van mijn leven de Apennijnse gems (Rupicapra pyrenaica) heb gezien.