Las Salinas de Calpe

Zoutwinning

Tussen de appartementen en langs een drukke weg, ligt de oude zoutmijn van Calpe. Nog niet zo heel lang geleden werd hier zout gewonnen, wat o.a. zijn weg vond naar Noordwest-Europa.

Natuurgebied

Dat de Salinas van Calpe er nog steeds liggen mag een wonder heten want de bebouwing en infrastructuur zijn steeds dichter bij het zoutmeer gekomen, langs de ene kant appartementen en langs de andere kant villa’s en chalets. Het is aangemerkt als natuurgebied maar het onderhoud en de bescherming gaan niet van harte. Zo wordt het water, middels een verbinding met de zee, vaak onvoldoende ververst. Al vaak zijn er stemmen opgegaan om het te dempen en ook vol te plempen met allerhande constructies, maar door de huidige crisis in de bouw is daar momenteel gelukkig geen interesse voor.

Randbebouwing

Ondanks de dichte randbebouwing, het lawaai van het verkeer, de loslopende honden en katten, de straatlantaarns en de autolampen komen er nog steeds flamingo’s naar het zoutmeer. Als je s`morgens niet al te laat bent, foerageren ze meestal dicht bij de weg en kun je ze makkelijk fotograferen.

Flamingosoort

In de loop van de ochtend trekken ze naar een hoek van de salina waar het rustiger is en waar vrijwel geen mensen komen. De flamingosoort die je hier aantreft is de Gewone of Europese flamingo (Phoenicopterus roseus) welke voorkomt in het Middellandse Zeegebied, West-Azië en Afrika. Flamingo's hebben een lengte van 140 tot 175 centimeter, inclusief kop en de nek. Zoals bij veel andere dieren, zijn de mannetjes groter dan de vrouwtjes. De ogen zijn klein en hebben een lichtgele kleur.

Opgetrokken poot

Flamingo's staan vaak met één opgetrokken poot in het water. De reden waarom flamingo's vaak op één poot staan zou thermoregulatie zijn. Met één poot in het water koelen ze hun lichaam af, maar met twee poten in het water zouden ze te veel lichaamswarmte verliezen en met twee opgetrokken poten vallen ze, volgens mij, om.

Naast de flamingo’s zitten er ook verschillende soorten meeuwen op de salinas waaronder de zeldzame Audouins meeuw (Ichthyaetus audouinii).

Soms zie je er de Strandplevier (Charadrius alexandrinus)

En ik heb zelfs Steltkluten (Himantopus himantopus) gezien die er jongen groot brachten.

Wonder der natuur

Iedere keer als ik langs de salinas van Calpe kom, en ik zie die vogels midden tussen de bebouwing en drukte, vind ik het een wonder der natuur dat die dieren zich hier handhaven en er zelfs nog jongen groot brengen.

Audouins meeuw - Audouin's Gull

Het gaat stukken beter met deze, tot voor kort, uiterst zeldzame meeuw. Al is zijn status nog steeds kwetsbaar.

Rond 1965 waren er slechts circa 1000 paren over maar tegen het einde van de 20e eeuw telden de afzonderlijke kolonies ieder al enkele duizenden paren. De wereldpopulatie is vrijwel geheel beperkt tot de Middellandse zee. Enkele belangrijke broedkolonies bevinden zich op rotsige eilanden voor de Spaanse oostkust en in de Ebro-delta.

Van oorsprong is de Audouins meeuw (Ichthyaetus audouinii) een gespecialiseerde meeuw die vis oppikt van het wateroppervlak. Hij doet dit met zijn snavel zonder dat een ander lichaamsdeel het water raakt.

Zijn verspreidingsgebied is echter toegenomen en ze trekken ook verder het binnenland in waar zij foerageren in de rijstvelden op vis en rivierkreeftjes. Blijkbaar heeft de Audouins meeuw zich aangepast aan de veranderde omstandigheden.

Juveniele Audouins meeuw

Veel vogels trekken in de winter naar de Atlantische kusten van Marokko tot Senegal, andere zijn standvogels. Sommige zijn te vinden langs de westkust van Portugal en Spanje.

Aanval afgeslagen

Dat het in de dierenfotografie niet allemaal rozengeur en maneschijn is wordt mij steeds duidelijker. Ik kon ternauwernood ontkomen aan een aanvallend rivierkreeftje.

Het was aandoenlijk hoe het diertje, met zijn scharen vooruit en belletjes blazend, probeerde mij te attaqueren maar ook heel moedig. Hij ging zover in zijn aanvalsdrift dat hij uit balans raakte en omviel, weerloos met zijn buik naar boven. Snel echter rolde hij zijn gepantserde staart, als bescherming voor zijn buik.

In de rijstvelden van Zuid-Europa zitten heel veel van deze kreeftjes en ze worden graag gegeten door watervogels, vooral de zeldzame Audouins Meeuw (Ichthyaetus audouinii) is er een liefhebber van.

Bij vochtig weer verplaatsen de rivierkreeftjes ze zich ook over land.