Aal versus Aalscholver

Even voordat het in de Ebro-delta begon te stormen, zag ik dat een Aalscholver (Phalacrocorax carbo), een Paling (Anguilla anguilla) probeerde te verschalken.

En dat ging, anders dan gedacht, helemaal niet vanzelf. De paling verweerde zich in een heroïsch gevecht alsof zijn leven er van afhing en dat deed het natuurlijk ook. Als de aalscholver niet die haaksnavel had gehad dan was de paling er tussen uit gepiept. Dat gebeurde ook een keer maar de aal had, vanwege die snavel, al zoveel verwondingen opgelopen dat de aalscholver hem weer kon opduiken. Dit was niet even een visje wegwerken voor de aalscholver want zelfs toen hij de paling al half in zijn keelgat had zitten, lukte het de spekgladde aal om weer naar boven te komen.

Het gevecht eindigde in het voordeel van de aalscholver. Dat betekende het einde voor de paling en voor de aalscholver, ook wel scholver, scholverd of schollevaar genoemd, betekende het een groot gedeelte van de 800 gram vis die hij dagelijks eet.

Storm in de Ebro Delta

Ik was onlangs, sinds lange tijd, weer eens in het Parc natural del Delta de l'Ebre in de provincie Tarragona. Ik ga dan altijd even kijken bij de mossel en oesterkwekerijen, waar ze ook andere zeevruchten (mariscos) telen.

De omgeving van deze schelpdierkwekerijen trekt veel vogels aan en het is een leuk gezicht om de vissers tussen de palen van de kwekerijen te zien laveren. Die palen moeten vanwege verrotting regelmatig worden vervangen en de oogst moet worden overgevaren naar het haventje, er is dus altijd bedrijvigheid.

Maar niet lang nadat ik was aangekomen, stak er een storm op die vrijwel onafgebroken, twee dagen aanhield. Toen ik die nacht in mijn camper lag had ik het gevoel dat ik in een vliegtuig zat die steeds een luchtzak invloog en dan 1000 meter naar beneden viel, zo stond hij te schudden. Ik hoorde het geluid van het zand dat door de wind mijn arme campertje aan het zandstralen was. Toen ik ging kijken of de lak er al af was kon ik, door de storm, de deur niet meer houden en klapte hij dubbel. Ook was ik bang dat de camper door de harde wind zou omslaan en bedacht welke gevolgen dat zou hebben voor mijn fotospullen in combinatie met de drankvoorraad.

Ik was niet de enige die last had van de storm. Een mosselkweker heeft de grootste moeite om de oogst naar het haventje te brengen en ik om mijn camera stil te houden.

Na twee dagen hield ik het voor gezien en ben doorgereden naar de Campo de Daroca, daar begon het te sneeuwen en was het steenkoud. Ondertussen hoorde ik op Radio Nederland Wereldomroep dat het heel aardig weer was in Spanje. Heel aardig weer?

Meer foto's van de Ebro-Delta? Klik hier

Meer foto's van de Campo de Daroca? Klik hier

Kraanvogel - Common Crane

Het begon afgelopen maandagmorgen te sneeuwen in de Campo de Daroca (Aragón). Op dit moment verzamelen zich hier duizenden kraanvogels (Grus grus), om vanaf deze locatie verder naar hun broedgebieden in het hoge noorden te trekken. 

Een gevaarlijke tocht van duizenden kilometers die ze deze morgen pas aanvangen nadat ze eerst gefoerageerd hebben en het sneeuwen wat minder is geworden.

Voordat ze de Pyreneeën oversteken zullen ze bij de “Embalse de la Sotonera” in de provincie Huesca nog een laatste stop in Spanje maken. Daarna gaat het over Frankrijk (Lac Du Der Chantecoq) en Duitsland (o.a. Niedersachsen) naar het noorden. Soms pakken ze op hun trekroute een puntje van Nederland mee.

Het is een indrukwekkend gezicht om die grote vogels, met veel getrompetter en met tientallen tegelijk, de lucht in te zien gaan.

Vliegend over meren en akkers, bossen, dorpen en steden. Velen zullen het einde van de reis niet halen. Te pletter gevlogen tegen hoogspanningsmasten of windmolens of aangevallen door roofdieren.

Naar beneden gehaald door mannen met groene petjes en blaffende honden, vergiftigd door boze boeren of gewoon door voedselschaarste en uitputting.

Wout’s fotobloG wenst jullie een goede reis en veel nageslacht in 2.011. Hopelijk zien we elkaar de volgende winter weer ergens langs de route.

Via Mussolini

Het is een dorp waar Jezus waakt

De kerkdeuren zijn er simpel maar massief

De gevallenen van slechts één kant worden er herdacht

De aarde is er rood, het klimaat extreem

Wouwen vliegen er schreeuwend over de heuvels

Het is een dorp van niks

Toen afgelopen dinsdag met mijn camper door dit dorpje in de provincie Teruel probeerde te laveren, en op mijn  TomTom het stratenplan bekeek om er zonder deuken weer uit te kunnen komen, dacht ik echt even dat ik het niet goed zag.

Ver mapa más grande

Dit zijn momenteel beladen straatnamen, vergelijkbaar met een Via  Mussolini in Italië of een Adolf Hitler Straße in Duitsland of Oostenrijk. Terwijl Spanje juist bezig is om alle sporen van dit tijdperk uit te wissen. Er zijn dus blijkbaar kleine dorpjes in geïsoleerde streken die zich daar weinig aan gelegen laten liggen.

Naast de straatnamen van Franco*, Carrero Blanco** en Primo de Rivera*** hebben ze er ook nog een Calle Horno wat Ovenstraat betekend. Ik hoop dat ze daar wel een bakkers, steen of kalkoven mee bedoelen.

* Francisco Paulino Hermenegildo Teódulo Franco y Bahamonde Salgado Pardo (Ferrol, 4 december 1892 – Madrid, 20 november 1975) kortweg Francisco Franco y Bahamonde, en beter bekend als Generalísimo. Francisco Franco was een Spaans dictator, regent, regeringsleider en generaal van 1939 tot zijn dood in 1975. Hij werd ook wel el Caudillo ("de leider") genoemd.

** Luis Carrero Blanco (Santoña, 4 maart 1903 - Madrid, 20 december 1973) was een Spaans admiraal en staatsman. Hij was zes maanden lang de eerste minister van Spanje en de verwachte opvolger van Franco. Zijn dood heeft het voor Spanje waarschijnlijk makkelijker gemaakt om het democratiseringsproces te starten, omdat Franco, die twee jaar later stierf, geen duidelijke opvolger meer had.

*** José Antonio Primo de Rivera y Sáenz de Heredia, 3de Markies van Estella (Madrid, 24 april 1903 - Alicante, 20 november 1936) was een Spaans fascistisch (falangistisch) politicus. José Antonio Primo de Rivera was de oudste zoon van generaal Miguel Primo de Rivera, die onder en met de goedkeuring van koning Alfons XIII na een staatsgreep van 1923 tot 1930 als Eerste Minister en militair dictator over Spanje regeerde.

"This Is Not America"



Dit beeld dat door Gustave Eiffel is ontworpen en werd gebouwd door de Franse beeldhouwer Frédéric Bartholdi staat niet alleen in New York. Over de hele wereld zijn replica’s te vinden. Zoals deze die, niet ver van het Franse Royan, langs de Golf van Biskaje staat.

's Morgens winter - 's Middags zomer

Toen ik 's zaterdagmorgen om half zeven Benitachell passeerde en op de thermometer in de auto keek dacht ik even dat hij kapot was, -3 graden Celsius gaf de display aan.

Nu ligt Benitachell op 142 meter hoogte maar toen ik even later langs Jávea kwam was het nog maar 1 graad warmer en Jávea ligt slechts 12 meter boven de zeespiegel en ook nog aan zee.

In de Marjal de Pego-Oliva aangekomen was de temperatuur nog steeds 2 graden onder nul, was het gras bevroren en hing er een dichte nevel over het gebied wat echter snel minder werd toen de zon opkwam.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet zo’n vroege vogel ben en ik stond er dan ook van te kijken dat het ’s morgens vroeg nog zo koud is terwijl we overdag gemakkelijk de 18 graden aantikken en alles al volop bloeit.

Nu is Februari van oudsher de koudste maand aan de Costa.-Blanca – precies 6 maanden na de warmste, Augustus. Maar die vlieger gaat al een aantal jaren niet meer op, want Juli is tegenwoordig vaak warmer dan Augustus en Februari is niet meer zo koud.

In ieder geval is de nevel ideaal om te fotograferen, heerlijk zacht licht. En ik was dan ook helemaal niet blij dat om een uur of tien de zon weer zijn positie innam.

Ik bekijk namelijk iedere dag het weerbericht om te zien of er misschien bewolking aankomt zodat ik er op uit kan met mijn fototoestel, maar vrijwel altijd zie ik tot mijn spijt dat gele rondje. Maar gelukkig schijnt er deze week bewolking te komen, heerlijk!

In de Marjal kwam ik nog een zangvogeltje tegen wat ik nog niet eerder heb waargenomen, de Zwartkoprietzanger (Acrocephalus melanopogon). Het beestje schijnt volgens de boeken prachtig te kunnen zingen en is in Nederland en België niet te zien. Gelukkig maar, want daar hebben ze al bewolking en je kunt tenslotte niet alles hebben.

Amandelbloesem - Flor de Almendro

Als de amandelbomen zoals nu bloeien, is de Middellandse Zeekust bedekt met een witroze sluier. De witbloeiende amandelbomen dragen zoete amandelen en de roze bloeiende bittere amandelen.

De amandelboom is een sterke boom met een lange levensduur, die elk jaar bloeit. De Romein Columcla zei dat deze boom niets anders dan harde, droge aarde behoeft. In de Comunidad-Valenciana kweekt men de amandelen inderdaad op zo'n karige bodem. Anders dan de sinaasappelboom, die geregeld besproeid moet worden, is de amandelboom met weinig tevreden. Zijn wortels gaan diep de grond in en halen daaruit het benodigde vocht.

Een amandelboom kan het best opgekweekt worden uit een bittere amandel. jonge bomen hebben een gladde lichtbruine stam, die in de loop der jaren donker en gegroefd wordt. Om nieuwe soorten te ontwikkelen en ten behoeve van een betere kwaliteit veredelt men de bomen. Als onderstam gebruikt men meestal een wilde amandel, maar soms ook een perzik of een abrikoos.

Uit archeologische vondsten blijkt dat de amandel al in het Stenen Tijdperk in Klein-Azië en Griekenland een rol heeft gespeeld. Ook tijdens het Bronzen Tijdperk werd de amandel gecultiveerd, waarschijnlijk is zij één van de oudste cultuurvruchten.

De staf van Aäron, hogepriester van de Israëlieten tijdens hun tocht door de woestijn, was volgens de overlevering van amandelhout: de staf die uitbotte en vervolgens bloemen is gaan dragen. Deze werd later de staf van de Paus van Rome. De amandelboom is voorts het symbool van ouderdom en wit haar (levenservaring en wijsheid).

Volgens de Griekse mythologie stierf de Thracische prinses Phyllis omdat haar geliefde Demophon niet terugkwam uit de Trojaanse oorlog. Zij dacht dat hij gesneuveld was. De goden veranderden haar dode lichaam in een amandelboom. Toen haar geliefde toch terugkwam, omarmde hij met gebroken hart de amandelboom die daarop tot bloei kwam. Zo staat de amandelboom voor de eeuwige liefde die immuun is voor de dood.

De Feniciers dreven handel met amandelen die gewijd waren aan de godin Amygdale. De amandel speelde ook een belangrijke rol tijdens de rituele feesten van de Frygische moeder- en liefdesgodin Kybele.

De Romeinen cultiveerden en veredelden amandelbomen al in de 4e eeuw v.Chr. Zij noemden de amandel Griekse noot (nux graeca).

Middeleeuwers koppelden de amandel vooral aan de geboorte van Jezus en daarmee aan de reinheid van Maria. Ook Jozef draagt op afbeeldingen nog wel eens een bloeiende amandelstaf. En de ‘mandorla’, een amandelvormig aureool om Maria, Christus of een aartsengel, is afgeleid van het Italiaanse woord voor de vrucht.

Als we weer terugkomen bij het hedendaagse, dan vinden we de producten van de amandelboom terug in de keuken. Zoete amandelen vormen het belangrijkste bestanddeel van marsepein en vinden we tevens terug in desserts. Als u de vruchten rijp verzamelt, dan zijn ze aromatisch. De vruchten zijn ook rijk aan eiwitten en olie.

Amandelen, maar ook het hout en de bladeren van de boom, worden allen gebruikt in voorspoed – en geldbezweringen. Aanvullend is in een amandelboom klimmen bevorderlijk voor succes in zakendoen.

Het eten van amandelen zal helpen om koorts te bestrijden en wijsheid schenken. Het eten van vijf amandelen voor dat men gaat drinken voorkomt een kater. Tenslotte, een paar amandelen in je zak, zullen je naar schatten leiden. Zo ben ik bijvoorbeeld, met een paar amandelen in mijn zakdoek geknoopt, aan Phien met haar prachtige amandelvormige ogen gekomen. Maar dat is een ander soort schat.