Geen ouwe koeien....

Het ziet er zo idyllisch uit, loslopende koeien op een bergwei met op de achtergrond wel of niet besneeuwde bergtoppen. Maar wees voorzichtig want alleen deze week al waren er twee ernstige incidenten. Het eerste was afgelopen maandag:

Koe valt Nederlands gezin aan op alpenweide

Een Nederlands gezin is maandag tijdens een wandeling in de Oostenrijkse Alpen aangevallen door een koe. Die voelde zich waarschijnlijk bedreigd door de Nederlanders en wilde haar kalfje beschermen.

De 34-jarige vrouw werd omvergelopen door de koe en moest in een ziekenhuis worden opgenomen. Haar man (37) liep lichte verwondingen op toen hij het dier wilde wegtrekken. Hun twee dochters zagen alles gebeuren maar bleven ongedeerd.

Dat heeft de politie van de Oostenrijkse deelstaat Salzburg gemeld. Andere wandelaars brachten het gezin naar de hulpdiensten in een dal.

bron: ANP

Het tweede ernstigere incident deed zich afgelopen dinsdag voor:

Dode en gewonden na aanval koe in Franse wei

Een 85-jarige Franse wandelaar is dinsdagmiddag overleden na een aanval van een koe in de Franse Pyreneeën. Vier anderen raakten gewond, meldt de Franse zender RTL woensdag.

Het groepje toeristen beklom de bergtop Col d'Azet in zuidwest-Frankrijk. Waarschijnlijk stoorden ze daarbij een groepje koeien en hun jonge kalfjes, die naast een bergpad graasden. Van een ongeluk was duidelijk geen sprake: de koe liep expres op de wandelaars in.

De Fransman werd naar het ziekenhuis gebracht, waar hij aan zijn verwondingen overleed. Zijn vier Spaanse groepsgenoten, waaronder twee kinderen van 3 en 5 jaar, moesten een nacht in het ziekenhuis blijven.

bron: ANP

Een koe hoeft niet eens een kalf te hebben om te beschermen. Ook als je lekker aan het picknicken bent met vrouw en hondje kunnen ze zo opdringerig worden dat je het beste de benen kunt nemen. Eerst probeerde de man de koe nog weg te jagen maar ze bleef als een tank doorzetten om het brood met ossenworst te bemachtigen. De boel oppakken dus maar.

In Spanje kom je wel eens loslopende stieren tegen in natuurgebieden. Deze liep gelukkig in een wei in de Pyreneeën, ik durfde tegen hem dus wel het geloei van een koe na te doen. Dat doe ik wel vaker als ik lang alleen op reis ben, tegen koeien loeien. Normaal kijken ze je dan een beetje schaapachtig aan maar deze zette het keihard op een lopen. Ik was te verbouwereerd om er een foto van te maken, maar je kunt er uit opmaken dat dieren soms heel anders reageren dan je verwacht.

Het zijn trouwens niet alleen de bergweiden waar wel eens iets gebeurt, al heb je daar wel de meeste kans omdat ze er loslopen. Ook vanachter de afrastering kunnen ze toeslaan:

Koe valt brommobiel aan

ARCEN - Een ontsnapte koe heeft maandagavond een brommobiel 'bij de horens' gevat, terwijl de 69-jarige eigenaar langs de oever van de Maas zat te vissen. Dat liet de politie dinsdag weten.

Terwijl de man zijn hengel uitwierp, wist de koe over de afrastering van haar wei in Arcen (Limburg) te stappen, om vervolgens rechtstreeks op het brommobiel af te gaan.

Het dier bewerkte de motorkap van het autootje vervolgens met haar horens. De auto werd flink beschadigd. De visser bleef ongedeerd. De politie heeft de koe terug haar wei in gedreven.

Oppassen dus! Dit is recent en zijn geen ouwe koeien uit de sloot.

Ralreiger ondergaat Metamorfose

Zo ziet de Ralreiger (Ardeola ralloides) er uit als hij rond maart – vanuit tropisch Afrika – weer in Spanje arriveert.

En zo ziet hij er uit in mei. In het voorjaar ondergaat de Ralreiger een ingrijpende gedaanteverwisseling, hij ruilt dan zijn alledaagse kloffie voor het broed- of prachtkleed.

Maar of hij nou zo blij moet zijn met die blauwe snavel?

D-Day, Operation Overlord

De term D-Day wordt in de krijgsmacht gebruikt om de dag aan te duiden waarop een aanval of operatie gepland is. De bekendste D-Day is die van 6 juni 1944 - de datum van de geallieerde operatie Overlord - de landingen in Normandië die deze week 69 jaar geleden plaatsvonden.

Operatie Overlord

was de grootste amfibische invasie in de geschiedenis en het begin van de bevrijding van West-Europa. Er gaan die zesde juni 1944, 132.715 militairen aan land op de stranden van Normandië. Waarvan 75.215 Britse, Canadese en Franse troepen en 57.500 Amerikaanse troepen.

Tevens landen er 23.490 parachutisten in Normandië. Bestaande uit 7.990 Britse paratroepers van de 6^de Airborne Divisie en 15.500 Amerikaanse paratroepers van de 82^ste en 101^ste Airborne Divisies.

Totaal aantal invasietroepen op D-Day: 156.205 man

Op het einde van de dag zijn 10.800 geallieerde manschappen uitgeschakeld. Ze zijn gesneuveld, gewond, worden vermist of krijgsgevangen gemaakt. 

Vrijwel overal langs de Normandische kust zie je ook nu nog de stille getuigen van de invasie, zo ligt er bij Arromanches-les-Bains de resten van een tijdelijke haven in zee. De haven functioneert niet meer, maar een deel van de caissons is voor de kust blijven liggen.

Met de aanleg van de tijdelijke haven werd op 7 juni 1944 gestart door het tot zinken brengen van oude vracht- en oorlogsschepen, de zogenaamde Blockships waaronder de Nederlandse kruiser Sumatra. Op deze wijze ontstond een golfbreker met een totale lengte van ca. 7 km. Hierop volgend werden aan de zeezijde achter de gezonken schepen, Phoenix-caissons tot zinken gebracht. Deze caissons waren in het geheim vooraf al in Engeland vervaardigd en elk voorzien van een kanondek met luchtafweergeschut. In de luwte van de golfbreker werd een uit stalen pontons opgebouwde drijvende loskade aangelegd - de 'Whale' of 'Lobnitz-pieren' -, die via drijvende bruggen verbinding kreeg met de stranden van Arromanches. Deze rechthoekige pontons van beton en staal waren op vier hoeken voorzien van 30 meter lange, beweegbare, steunpilaren. Door middel van deze steunpilaren konden de pontons de getijdenbewegingen volgen en kon onafhankelijk van het getij ononderbroken worden gelost. Om de loscapaciteit van de pontons te vergroten werden betonnen pontons als een soort tussenkaden, tussen de verankerde hoofdkade pontons geplaatst. De lospontons werden door middel van drijvende pieren verbonden met het vaste land. De genie had alles nauwkeurig voorbereid en zorgde dat bij de bouw van de haven ook goede afvoerwegen werden aangelegd richting het achterland.

De haven functioneerde goed maar werd na enkele dagen - 19 juni 1944 - geteisterd door een zware voorjaarsstorm welke drie dagen aanhield. Hier waren de Mulburryhavens niet op berekend. Bij de haven van Arromanches-les-Bains was de schade te herstellen waardoor deze een belangrijke bijdrage heeft kunnen leveren bij de bevoorrading van de manschappen.

Bij Colleville-sur-Mer (Omaha Beach) maken ze gebruik van de hedendaagse fotografische mogelijkheden. Grote genummerde foto’s laten zien hoe het plaatsje eruit zag na D-day.

Bij dit plaatsje ligt de ‘Normandy American Cemetery and Memorial’, dit is met zijn 70 hectare één van de grootste Amerikaanse begraafplaatsen buiten de verenigde staten. Bij velen bekend vanwege de scène in Steven Spielbergs 'Saving Private Ryan', waarin veteraan Ryan de graven komt bezoeken van Kapitein Miller en de andere soldaten die hem destijds kwamen halen omdat zijn drie broers gesneuveld waren.

Op Omaha Beach had de Amerikaanse 1e infanteriedivisie het zwaar te verduren. Hun tegenstander, de Duitse 352ste infanteriedivisie, was de beste van alle divisies die langs de stranden gelegerd waren. De Amerikanen verloren meer dan 4.000 man. Desondanks hergroepeerden de overlevenden zich, wisten door de strandverdediging te breken en konden landinwaarts op rukken. 

Op het strand van Saint-Laurent-sur-Mer (Omaha Beach) staat een imposant roestvrijstalen beeld 'Les Braves' (de moedigen) dat ter gelegenheid van de 60-jarige herdenking van de invasie door een particulier werd geschonken en een eerbetoon is aan de soldaten die Europa bevrijdden. De gemeente kreeg toestemming om het beeld er tijdelijk neer te zetten, maar het ziet er naar uit dat het er kan blijven staan ondanks de protesten van de hogere overheden.

Het beeld werd vervaardigd door de Française, Anilore Banon. Zelf vind ik het een prachtige sculptuur, minder bombastisch dan de gebruikelijke herdenkingsmonumenten. Bij vloed staat het beeld gedeeltelijk in zee. Bijschrift van Anilore Banon bij het monument:

Ik heb dit gecreëerd om de moed van deze mensen te eren.

Zonen, echtgenoten en vaders, wie hun leven in gevaar brachten en vaak hun leven offerden met de hoop de Fransen te bevrijden.

Les Braves bestaat uit drie elementen:

De vleugels van hoop

Zodat de kracht die deze mannen op 6 juni 1944 droegen, ons zal blijven inspireren en herinneren dat het met elkaar altijd mogelijk is om de toekomst te veranderen.

Sta op, vrijheid!

Zodat het voorbeeld van diegenen die in opstand kwamen tegen barbaarsheid, ons zal helpen sterk te blijven staan tegen alle vormen van onmenselijkheid.

De vleugels van broederschap

Zodat deze golf van broederschap ons altijd herinnert aan onze verantwoordelijkheid ten opzichte van anderen en onszelf.

Op 6 juni 1944 waren deze mannen meer dan soldaten, ze waren onze broeders.

Sainte-Marie-du-Mont (Utah Beach) Zou de eerste plaats zijn die op D-Day werd bevrijd door

de Amerikaanse troepen maar het dichtbij gelegen Sainte-Mère-Eglise claimt hetzelfde feit. In Sainte-Marie-du-Mont is een dumpwinkel ‘La Boutique du Holdy’, met veel authentiek materiaal uit juni 1944. In deze omgeving vocht het 506^de Parachute Infanterie Regiment van de 101^ste Airborne Divisie, later bekend geworden door de tv-serie 'Band of Brothers'. 

Utah Beach was de codenaam van het meest westelijke van de stranden die waren uitgekozen om te gebruiken tijdens de landing in Normandië. Het strand was toegewezen aan de Amerikaanse 4^de Infanteriedivisie onder leiding van brigadegeneraal Theodore Roosevelt jr., zoon van oud-president Theodore Roosevelt. Hij sneuvelde niet, maar stierf 6 dagen na de invasie aan een hartaanval. Theodore Roosevelt Jr. ligt begraven op het Normandy American Cemetery bij Colleville-sur-Mer.

Langs de weg van Sainte-Marie-du-Mont naar Utah Beach – de weg van de vrijheid – staan diverse oorlogsmonumenten. Onder andere voor het 506^de Parachute Infanterie Regiment van de 101^ste Airborne Divisie de ‘Easy Company’. Maar zo easy was het nu ook weer niet. 

Wie was Richard D.(Dick) Winters?

Voor zijn coördinatie van en aandeel in de aanval op de 4 Duitse 105mm kanonnen bij Brécourt Manor werd Winters voorgedragen voor een Medal of Honor. Helaas was er destijds een regel dat er slechts één lid van een bepaalde divisie in aanmerking kon komen voor deze hoge onderscheiding en dat was in het geval van het 101^ste, de Luitenant Kolonel Robert Cole die een bajonetaanval geleid had. Winters ontving daarom het Service Cross. Een geschiedkundige schreef ooit over de actie bij Brécourt Manor dat Winters over 150 man had beschikt, terwijl het er in werkelijkheid slechts 12 waren. De reactie van Winters was: 'Met zoveel man hadden we Berlijn ingenomen'.

Winters begon als Luitenant, werd eerste Luitenant, Bataljonscommandant, Kapitein en Majoor. Altijd bij het 506de Parachute Infanterie Regiment. Toen de oorlog in Europa afgelopen was en in het Oosten Japan nog steeds weerstand bood gaf Winters zichzelf vrijwillig op om naar het Verre Oosten af te reizen en daar te gaan vechten. Maar de legerleiding vond dat Winters genoeg gedaan had en bij het 506de diende te blijven.

In 2001 was Richard D. Winters aanwezig op een grootse ceremonie te Utah Beach, Hij stond in één van de achterste rijen en keek over zijn mannen uit als een veldheer; trots en bezorgd. Zijn commentaar die dag; 'It's a very emotional day'.

In de tv-serie ‘Band of Brothers’ wordt het personage van Richard D. Winters vertolkt door acteur Damian Lewis. Richard Winters overleed op 2 januari 2011 op 92-jarige leeftijd.

Om de invasie te steunen werden, in de rug van de Duitse verdedigingstroepen, zeer vroeg in de ochtend van 6 juni, Amerikaanse parachutisten van de 82^ste Airborne Divisie gedropt in en om het wegenknooppunt van St.-Mère-Eglise (Utah Beach). Daarbij bleef er een parachutist met zijn parachute aan de toren van de kerk hangen. Deze landing van de Amerikaanse parachutisten komt uitvoerig aan bod in de film: "De langste dag". De geallieerden gebruikten als communicatiesysteem een klein metalen speelgoed klikkertje. Eén keer klikken moest beantwoord worden met twee keer klikken. Zo moesten de soldaten elkaar terugvinden, maar dat verliep niet altijd zoals verwacht.

Even buiten Sainte-Mère-Église (Utah Beach) bij de brug van la Fière over de rivier de Merderet is het herdenkingsmonument voor de paratroepers van de 82^ste Airborne Divisie. Uitkijkende naar vijandelijke troepen, staart een bronzen paratroeper (Iron Mike) over de groene vlaktes. Op deze plek hadden zo'n 500 para's zich rond het middaguur van de 6^de juni verzameld. Verschillende zware gevechten vonden gedurende drie dagen hier plaats.

Het beeld is vernoemd naar St. Michael, de patroonheilige van de Airbornes. Het monument is een replica van het beeld dat voor de US Army Infantry School in Fort Benning in de Verenigde Staten staat. Het ‘Iron Mike’ monument is onthuld op 7 juni 1997 door Majoor-Generaal Kellogg, commandant van de 82^ste Airborne die op de dag van de onthulling een herdenkingssprong maakte met zijn mannen.

Op het monument staat de volgende tekst:

Iron Mike

A grateful tribute to American Airborne soldiers of “D-Day”

6 June 1944 – 7 June 1997

Aan de andere kant van ‘Iron Mike’ staat een bronzen tafel met een tekening van de slag in dit gebied, met uitzicht op het landschap van La Fière de droppingzone van de 82^ste divisie. Ieder jaar op 6 juni worden hier ter herdenking van operatie Overlord parachutisten gedropt. 

Operatie Overlord begon op 6 juni 1944 en eindigde op 25 augustus 1944, toen Parijs werd bevrijd.

Verliezen:

Verenigde Staten: 125.847 doden en gewonden

Verenigd Koninkrijk en Canada: 83.045 doden en gewonden

Frankrijk: 15.000 - 20.000 burgerdoden

Nazi Duitsland: 393.689 doden, gewonden en krijgsgevangen

Overstekende Wilde Zwijnen

Eerder had ik al gezien dat een Wild zwijn (Sus scrofa) de Lagune de Gallocanta overstak maar toen was het erg droog en stond er nauwelijks water. Nu probeerde een vrouwtje met een aantal jongeren over te steken en dat is veel lastiger want op sommige punten staat er momenteel – door de vele regen dit voorjaar - tot twee meter water in de lagune.

Toen ze mij hoorden – een wild zwijn heeft een matig gezichtsvermogen maar een uitstekend gehoor – draaiden ze onmiddellijk om en zetten het op een lopen naar een plek aan de oever waar ze wat dekking hadden. Nu had ik die wilde zwijnen nog helemaal niet gezien, alleen doordat ze begonnen te rennen werd ik opmerkzaam op ze gemaakt. Ik zat namelijk hemelsbreed nog 865 meter bij ze vandaan toen ze mij opmerkten, voor de curiositeit heb het later in Google maps nagemeten. 

Wilde zwijnen zijn nacht- en schemerdieren, in een rustige leefomgeving – en dat is de lagune in deze tijd van het jaar – zijn ze soms ook overdag actief. Op zoektochten naar voedsel kunnen ze grote afstanden afleggen. Met hun snuit en voorpoten graven ze in de grond en kunnen zo hele percelen bosgrond omwoelen. Bij sommige bosbouwers zijn ze hierom geliefd, omdat ze zo zorgen voor kiembedden voor natuurlijke verjonging van het bos. Landbouwers zijn echter niet zo blij met het omwoelen en vernielen van hun akkers.

Het tempo van de rennende wilde zwijnen ligt hoog, zo hoog dat twee zwijntjes na verloop van tijd bek af zijn en wat achter blijven. Het valt ook niet mee om door het water en de zuigende modder te rennen. 

De eerste keer dat ik rennende wilde zwijnen zag dacht ik dat het een rennende groep honden was. Ze hebben namelijk een snelheid - tot 50 Km/uur - die je niet van ze verwacht . In sommige streken van Spanje kun je dat zien tegen zonsopgang, ze zijn dan in de nacht op de akkers geweest en proberen voordat het helemaal licht wordt hun rustplaats in de bergen te bereiken. Je ziet ze dan in groepjes aan komen rennen, halt maken en weer verder rennen, dit patroon herhaald zich totdat ze zich veilig wanen. Jammer genoeg is het vaak nog te donker om er een foto van te maken. 

“Laguna de Gallocanta” een natuurgebied om zuinig op te zijn

In de zomer

en het vroege najaar is het landschap er dor en droog. En zijn het aardkleuren of de gele en bruine tinten van het riet en de zonnebloemen die het land kleuren rondom de Laguna de Gallocanta.

In de winter

en het vroege voorjaar ligt er – mede doordat de lagune ca. 1.000 meter boven de zeespiegel ligt - vaak sneeuw en kleurt het landschap wit. Het zoutgehalte van het water in de lagune is tien keer hoger dan dat van zeewater, vanwege het hoge zoutgehalte vriest de lagune niet dicht. Doordat er duizenden Kraanvogels overwinteren zie je in de winter overal verkleumde vogelaars en belangstellenden staan. De bezoekers komen niet alleen met bussen vol uit Spanje, je ziet ook veel vogelaars uit andere delen van Europa. Parkwacht(st)ers hebben dan de handen vol om de vele kijklustigen op afstand en uit de beschermde gebieden te houden. De twee bezoekerscentrums – één bij Bello en de ander in Gallocanta – draaien in dit seizoen overuren. 

De lagune

met op de achtergrond het plaatsje “Bello” gelegen in de provincie Teruel. Bello heeft 282 inwoners en is daarmee het grootste dorp langs de lagune.

Maar dit voorjaar

 is dankzij de overdadige regen het landschap in en in groen, is de droogte voorbij, zijn de bezoekers verdwenen en staat er weer voldoende water in de lagune.

De lagune

met in de verte het 55 inwoners tellende dorpje “las Cuerlas” gelegen in de provincie Zaragoza.

In dit unieke landschap

wonen slechts 5,11 inwoners per vierkante kilometer, een enorm verschil met de “Randstad Holland” met 915 inwoners per vierkante kilometer. Hier heerst het geluid van de stilte en als je er niet naar op zoek bent kom je er geen mens tegen.

Het dorp “Gallocanta”

ligt direct aan de lagune, heeft 154 inwoners en is gelegen in de provincie Zaragoza.

Alleen het geluid

 van een enkele tractor en van vogels, heel veel vogels verstoren de stilte. Want behalve de nu vertrokken kraanvogels zijn hier 220 verschillende soorten vogels waargenomen. Vogeltellingen in de winter geven een gemiddelde van 150.000 exemplaren. Uitschieter was de winter van 1998 toen werden 400.000 vogels geteld.

Er zit geen vis

in de lagune maar je vindt er wel reptielen en amfibieën. Ook bezoeken zoogdieren uit de omringende heuvels en bergen het gebied. De Laguna de Gallocanta is het grootste natuurlijke meer van het Iberisch schiereiland en samen met Laguna de Fuente de Piedra – in de provincie Malaga - is het de grootste zoutwater lagune in Europa. Het gebied is dan ook uitgeroepen tot Wetland van internationale betekenis (Ramsar-conventie).

“Laguna de Gallocanta” een natuurgebied om zuinig op te zijn.

Kraanvogels blijven hangen bij de Laguna de Gallocanta

Massale kraanvogeltrek over Nederland
Bericht uitgegeven door Sovon Vogelonderzoek Nederland op vrijdag 8 maart 2013

Maandag en dinsdag werd Nederland overspoeld door kraanvogels. Door het plotselinge mooie weer en de zuidoostelijke wind trok een brede stroom kraanvogels over vooral Oost-Nederland. Ze vertrokken vorige week vanuit Spanje en Frankrijk naar hun broedgebieden in Noord-Europa. Nederlandse vogeltellers noteerden enorme aantallen. Het ging naar schatting om misschien wel 100.000 vogels.

Tot zover de publicatie van Sovon. Het vervolg op bovenstaand bericht kun je lezen op Natuurbericht.

Normaal trekken de Kraanvogels (Grus grus) - bij gunstig weer -  omstreeks eind februari vanuit Spanje naar hun broedgebieden in het noorden van Europa.

Maar toen ik de tweede week van April langs de Lagune van Gallocanta kwam bleek daar nog een behoorlijke groep – op de nu groene akkers – aanwezig te zijn. Toen ik de tweede week van Mei weer langs de lagune kwam bleek er nog steeds een groepje aanwezig. 

Nu had ik tijdens mijn reis naar Nederland visa-versa wel veel regen onderweg en was het in Frankrijk, Belgie en Nederland koud en schraal weer. In de Pyreneeën lag er echter weinig sneeuw en Kraanvogels zijn redelijk bestand tegen koud en slecht weer. 

Er zaten veel jonge dieren in de groep die ik bij de lagune zag maar gewonde dieren - die ik in de winter weleens zie - kon ik niet ontdekken. Wat de reden is dat deze groep Kraanvogels zo lang blijft hangen is gissen, wellicht is het de eerste generatie Kraanvogel hangjongeren.

Bij de Lagune – waar ze overnachten in het ondiepe gedeelte - zijn minimum temperaturen gemeten van min 20 graden Celsius, kinderachtig zijn ze dus niet.   

Witte Zwanen, Zwarte Zwanen

Ben een tiental dagen in de Randstad Holland geweest - met een gemiddelde bevolkingsdichtheid van 915 inw./km² - één van de dichtstbevolkte gebieden ter wereld. Toch schijnt er volgens sommigen nog volop plaats te zijn, zelf denk ik daar anders over. Ondanks die hoge bevolkingsdichtheid en de daarmee gepaard gaande verstedelijking, kom je er toch - met een spanwijdte van ca. 2,30 m. - één van de grootste vogels van Europa tegen, de Knobbelzwaan (Cygnus olor). 

Voor Nederlanders en Belgen zijn ze een normale verschijning in parken en polders. Maar voor iemand die de helft van zijn leven in Spanje woont zijn ze bijzonder. Toen ik uit Nederland vertrok waren ze lang niet zo talrijk en in Spanje komen ze normaal gesproken niet voor. De Knobbelzwaan is wel de zwanensoort die het verst naar het zuiden is geëxpandeerd, je komt ze in Frankrijk tot vlak voor de Pyreneeën al tegen. Maar de Pyreneeën zelf komen ze nog niet over. 

Overal langs de waterkant zie je ze nesten maken. Van koeien, schapen, loslopende honden en mensen lijken ze zich niet veel aan te trekken. Ze kunnen agressief zijn - zie Zwaan doodt man - maar over het algemeen zijn het rustige en vreedzame dieren.

Op de camping in ’s-Gravenzande waar ik met mijn campertje stond, kwam een 1^ste winter Knobbelzwaan iedere morgen om een stukje brood bedelen. Als hij met zijn flappers op de rubberen mat ging staan ging hij prompt onderuit. Nooit geweten dat je een rubberen mat als wildrooster kunt gebruiken.

Hoewel men dieren nog niet zo lang geleden als stom bestempelde, zijn ze dat beslist niet. Want ook deze Zwaan had al snel door dat hij niet op de mat moest gaan staan en kwam met zijn telescopische nek de camper binnen om me het brood uit de handen te ritsen. Na een Vos en een Ezel was dit het derde dier dat ik op bezoek kreeg.

Toen ik weer richting Spanje reed, zag ik bij Zevenbergschen Hoek een Zwarte zwaan (Cygnus atratus) langs de slootkant staan. De Zwarte zwaan komt voor in Australië, Tasmanië en Nieuw-Zeeland.

De Zwarte zwaan is een populaire sierwatervogel die veel wordt gehouden en gekweekt. Ontsnapte of uitgezette exemplaren kan men ook in de Europese natuur tegenkomen, maar worden beschouwd als exoot. In Europa broeden ze het gehele jaar door. De Zwarte zwanen vormen rond hun tweede levensjaar een koppel voor het leven. De kuikens worden door de ouders samen opgevoed. De Zwarte zwaan is niet honkvast. Bij zwerftochten kan hij afstanden van honderden kilometers overbruggen en zorgt zo ook zelf voor zijn verspreiding. Kenmerkend is de klagende, trompetterende roep bij hun nachtelijke vluchten. Zijn voedsel bestaat uit grassen en waterplanten.

Ik vind het altijd een raadsel waarom er in het dichtbevolkte Nederland zo veel vogels zitten en ze zijn er ook een stuk minder schuw dan in Spanje.