vrijdag 12 november 2010

Juli in November

Het was ruim boven de 20º Celsius toen ik deze middag in november langs het beeld van Julio José Iglesias de la Cueva - de bestverkopende Spaanse artiest - in het park “De la Aigüera” in Benidorm liep. Het beeld staat in een plantsoen gelegen aan de plek waar zijn carrière begon. In 1968 won hij hier het Benidorm Song Festival met zijn zelf geschreven liedje "La Vida Sigue Igual", en kreeg daardoor een contract bij het onafhankelijke label, Discos Columbia.


Met meer dan 300 miljoen verkochte albums en ruim 2600 gouden en platina platen is Julio Iglesias één van de meest populaire artiesten ter wereld. Een bijzonder succesvol zanger van wie elke 30 seconden ergens ter wereld wel een liedje op de radio wordt gedraaid. Ze zijn er in Benidorm dan ook nog steeds trots op dat het hier allemaal begon en het stadsbestuur heeft niet nagelaten om deze, nog in leven zijnde, artiest reeds in Juli 1995 met een standbeeld te eren.


In het park vinden nog steeds muziekvoorstellingen plaats, er spelen kinderen en het is in gebruik als wandelpad om snel van het ene naar het andere gedeelte van Benidorm te gaan.


En natuurlijk is het ook in gebruik bij de oudjes, waar Benidorm zo bekend om is. Keurige oudjes trouwens, beslist niet van het kaliber “Benidorm Bastards” die Nederland onveilig maken.  

zondag 7 november 2010

The United Colors of Vall de Pop

Misschien zou het geen verkeerd idee zijn voor de ontwerpers van een niet nader te noemen Italiaans modebedrijf, om eens een kijkje te nemen in de “Vall de Pop”, ook wel de Jalón vallei genoemd. Het kan haast niet anders of zij doen nieuwe inspiratie op door de herfstkleuren die momenteel in de Vall de Pop te zien zijn. De Vall de Pop, waarvan Jalón het centrum is, ligt iets in het binnenland van de Costa-Blanca en omvat negen dorpen. De Spaanse schrijver Gabriel Miro omschreef de Vall de Pop als het paradijs tussen de bergen, maar dat kwam misschien mede door de wijn waar de Vall de Pop om bekend is.

vrijdag 5 november 2010

Storm in een glas water

Ik wilde vanmiddag wat herfstfoto’s maken en aangezien je aan de kust nauwelijks loofbomen in herfsttooi tegenkomt - maar wel de altijd groene pijnbomen - besloot ik naar Vall de Laguart te rijden, waar veel kersen en vijgenbomen staan.
Ik had nog maar nauwelijks de eerste bomen en struiken in herfsttooi ontdekt toen er een dreigende donkere laaghangende bewolking aan kwam zetten.
Daar komt noodweer aan, dacht ik bij mezelf, want ik had zelden een zo snel opkomende donkere lucht gezien en de bergen kleurden ook al zwart. Alleen boven de zee was het nog onbewolkt. 
Het werd zo donker dat ik zelfs een probleem met de belichting van de foto’s begon te krijgen. Vlug richting huis want zo meteen gaan de sluizen open en ik moet proberen voor het noodweer thuis te zijn. 
Onderweg naar huis werd het steeds donkerder maar er viel geen druppel regen en aan de kust was het weer volkomen normaal. Het bleek een storm in een glas water.

zondag 31 oktober 2010

Zomertijd voorbij

De zomertijd is voorbij, we zitten weer op het normale schema. De lange donkere avonden zijn begonnen. We moeten tot 27 maart 2.011 wachten voordat de knop weer omgaat.  

zaterdag 30 oktober 2010

De Spanjaarden en mijn verre voorvader

Het ongelooflijke gebeurt. 
Zo'n 1500 Spaanse soldaten steken op 28 september 1575 's nachts de Zijpe over. Geuzen proberen vanuit platbodems de soldaten van Mondragón tegen te houden. De oversteek van Tholen naar Duiveland en daarna naar Schouwen, lukt veel soldaten.

In de ochtend 
van 29 september 1575 komt Cristóforo Mondragón – Spaans legerleider onder de hertog van Alva - met het overige deel van zijn troepen, onder meer Duitsers en Walen, per schip in Duiveland. Binnen een dag zijn de Spanjaarden heer en meester op het eiland. Zij doorwaden ook de Gouwe naar Schouwen. Mondragón trekt niet direct naar de grootste stad, Zierikzee, maar valt kleinere verdedigde plaatsen aan, zoals Bommenede en Brouwershaven. Schouwen wordt na drie dagen bezet.




De Geuzen 
steken voordat ze Brouwershaven verlaten de stad in brand. In het versterkte Bommenede bieden de troepen van de Prins echter hardnekkig tegenstand. Pas na een week is het verzet gebroken. Op 30 oktober volgt de overgave van de vesting. De Spanjaarden zouden vrijwel het gehele prinsgezinde garnizoen ombrengen.


Willem van Oranje 
en admiraal Lodewijk Boisot delen de ingesloten opstandelingen in Zierikzee onder leiding van Ruychaver op 18 mei 1576 mee dat er binnenkort een ontzettingsleger komt. Maar de Spanjaarden onderscheppen de postduif en richten de kanonnen precies richting de aanstormde vijand.

Zo'n 150 schepen 
en twintig vendels soldaten nemen zij op de korrel. Het ontzet mislukt en Mondragón verovert Zierikzee op 2 juli 1576, waarna de winnende soldaten vrijwel onmiddellijk gaan muiten. Ze hebben al maanden geen salaris gehad. Antwerpen ondergaat de Spaanse furie, een orgie van geweld en plunderingen.

 






















(Rode pijl) Hier op de Noordhavenpoort in Zierikzee zou de degen van Mondragón staan.

Op de lijst 
van Zierikzeese burgers die moeten meebetalen bij de capitulatie van de stad aan de Spaanse bevelhebber Cristóforo Mondragón van Augustus 1576, komt ook de naam voor van mijn verre voorvader Joris Jasperse Gast.


De arme man 
had natuurlijk nooit kunnen denken dat zijn achter, achter, achterkleinzoon nog eens in het land van de vijand zou gaan wonen. Waarschijnlijk zou hij dat achter, achter, achterlijk hebben gevonden, maar ik kan hem verzekeren dat Spanje haast net zo mooi is als Schouwen en Duiveland.




Zierikzee 
heeft als enige stad in Nederland nog drie middeleeuwse poorten, die vanaf de 16de eeuw vrijwel ongewijzigd zijn gebleven. Tot 1866 werden de stadspoorten 's avonds gesloten. Laatkomers kregen tegen betaling toegang via het klinket, het kleine deurtje in één van de poortdeuren. Mocht de vijand erin slagen de deuren kapot te rammen, dan werd een valhek met scherpe punten neergelaten als een nieuwe hindernis.



Veel 
van de vissershuisjes aan de haven zijn gerestaureerd en erg in trek bij Zierikzeeënaars die na een verblijf in de randstad of het buitenland weer terug willen naar hun stad. Vroeger waren er diverse cafés zoals de “Gekroonde Suikerbiet” en het café van Visbeen en vielen er 's avonds regelmatig cafébezoekers - na te lang verpozen - in de haven, tegenwoordig is het allemaal wat exclusiever geworden.  

In Zierikzee 
zijn ze er trots op dat Jacob Cats (Vader Cats) er op de Latijnse school heeft gezeten. De Nobelprijswinnaar Pieter Zeeman er op de H.B.S. zat. En dat o.a. Pieter Caland, de ontwerper van de Nieuwe Waterweg, er werd geboren.

maandag 18 oktober 2010

The Old Man and the Sea

Soms kom je ze in Portugal nog tegen, oude mannen die zo lijken weggelopen uit een novelle van Ernest Hemingway. Alleen zijn er geen grote vissen meer waarmee ze de strijd aan kunnen gaan.

zondag 17 oktober 2010

Amor eterno - Eeuwige liefde

Eeuwige liefde, “Amor eterno” in het Portugees en Spaans. Soms zie je op een grafsteen ontroerende teksten staan. De eeuwigheid duurt op het Iberisch schiereiland ook langer dan in Nederland, waar de graven soms al na 10 jaar geruimd worden.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...