Even Opfrissen

Als je, van de morgenstond tot aan zonsondergang, door de van de warmte trillende lucht moet vliegen. Op zoek naar de steeds schaarser wordende insecten. Of in de brandende zon op een gloeiend heette rots moet zitten om die insecten naar binnen te werken en om even uit te kunnen rusten.

Dan doe je er, zoals deze Bijeneter (Merops apiaster), alles aan om een riviertje met nog wat water te vinden. Om eens heerlijk te badderen en om daarna op een rietstengel je pluimen te laten drogen in de warme lucht.

Show-Time op het dorpsplein

Het was in één van die leuke plaatsjes aan de kust van de Algarve. Met een groot parkeerterrein waar camperaars gratis mogen overnachten. Ik was geheel tegen mijn gewoonte in al vroeg naar bed gegaan want ik wou de volgende dag het “Parque Natural da Ria Formosa” bezoeken om vogels te gaan fotograferen. Tegen middernacht klonk er muziek à la de Braziliaan Roberto Carlos, en dat is muziek waar ik goede herinneringen aan heb. Ik besloot dus om maar eens een kijkje te gaan nemen, hoewel er wel wat tijd overheen ging voordat ik weer helemaal bij de pinken was.

Aangekomen op het pleintje waar de zanger zijn performance gaf moest ik helaas vaststellen dat dit het laatste nummer was wat hij die avond zong. Verdorie, ik was toch hopelijk niet voor niets mijn kooi uitgekomen.

De zanger bleek deel uit te maken van een groepje variété artiesten, met behalve de zanger ook een goochelaar en een acrobate. En dat zijn twee disciplines waar ik totaal geen liefhebber van ben. Maar toen mijn ogen aan de spotlights waren gewend en ik eens goed rondkeek zag ik dat een groot deel van het publiek uit kinderen bestond en die konden het wel waarderen zag ik aan hun blije gezichten.

Waarderen is eigenlijk te weinig gezegd. Nee, ze vonden het prachtig en ze leefden zich helemaal in, in de act van de goochelaar en de acrobate. Dat vond ik een vreemde gewaarwording in deze tijd van computerspelletjes en andere elektronica.

Niks pretpark of een verre reis naar Disney World. Nee, gewoon een paar artiesten op een dorpsplein bleken deze kinderen net zo blij en enthousiast te maken.

Ik bedacht dat dit de ware artiesten zijn, die mensen blij maken voor een schamel bedrag. Artiesten die je nooit in de bladen tegen komt, de ware “TOPPERS”. Ja, kunst hoor ik zeggen een kinderhand is snel gevuld. Nee, het was niet alleen de kinderhand want ook de volwassene vonden het prachtig.

Onderweg terug naar de camper overdacht ik hoe het kwam dat die Portugezen zou enthousiast reageerden. Waren ze niets gewend? Hadden ze geen 800 kanalen op hun TV? Was het uit beleefdheid? Waren ze enthousiast omdat hun kinderen het zo leuk vonden? Of waren de artiesten werkelijk steengoed? Ik ben er nog niet uit.

In ieder geval  “THE SHOW IS OVER NOW”.

Zij verhogen ons moraal

“Zij verhogen ons moraal”, is een vrije vertaling van wat er op dit Portugese vissersbootje staat geschreven. Het is alleen jammer dat het betrekking schijnt te hebben op het voetbal want ik geloof dat iedereen wel een beetje moraal kan gebruiken in deze crisistijden, en de Portugezen in het bijzonder. Ikzelf ook trouwens, want ik ben al twee weken onafgebroken bezig om mijn computersysteem weer aan de praat te krijgen. Verdwenen instellingen, foto’s en e-mails, een mens wordt er niet vrolijk van.

Lichaamstaal

De Kleine zilverreiger (Egretta garzetta) kwam aangeslopen en je kon aan zijn hele lichaam zien dat hij een duidelijk doel voor ogen had. Snel controleerde ik de instellingen van mijn camera en zag hem in gedachten al een rivierkreeft of karper uit het water vissen. Het kon niet missen, dit zou een geweldige actiefoto worden.

Laat hij nou jeuk krijgen en zich uitgebreid en op een onelegante manier gaan staan krabben. Het is dan wel een actiefoto maar niet de foto die ik voor ogen had.

Een dagje zonder zon

De meeste traditionele flamenco teksten gaan over de liefde (onbeantwoord), brood (te weinig) en de zon (teveel en te warm). Maar afgelopen week was er gelukkig aan de Costa-Blanca eens een dagje zonder die koperen ploert. Ideaal om te gaan fotograferen en ik besloot weer eens bij de Río Jalón te gaan kijken. Het eerste wat me opviel is dat de nieuwe aarden dam door de rivier al behoorlijk is aangetast en vrijwel zeker voor het einde van de komende winter is weggespoeld.  

En ondanks dat er nu nog nauwelijks water in de Río Jalón staat en het beetje water wat er nog staat vervuild is, zitten er toch behoorlijk wat vogels (voornamelijk jonge exemplaren). Voor de eerste keer zag ik er zelfs een IJsvogel (Alcedo atthis) rondvliegen en Grote keizerlibellen (Anax imperator) waren bezig om hun eieren af te zetten in het water.

Op de lange rietstengels zitten jonge Boerenzwaluwen (Hirundo rustica) die als een oudervogel overvliegt hun bekjes wijd opensperen, bedelend om voedsel. Ze eten muggen, motten, vliegen en kevertjes die ze al vliegend met hun brede snavel uit de lucht vangen. Water drinken doen ze ook tijdens de vlucht door laag over het water te scheren en dan het water met hun bek op te scheppen.

Ook zijn de jonge zwaluwen zich - vanaf de rietstengels – aan het bekwamen in het vliegen. Dat is van levensbelang want vanaf september trekken ze weg naar het Afrika beneden de Sahara. Slechts een klein aantal vogels overwinteren in Zuid-Spanje. De Boerenzwaluw is één van de weinige trekvogels die dwars over de Sahara vliegt, een serieuze test van fitheid en uithoudingsvermogen. In maart komen ze terug in Spanje en vanaf april zijn ze ook weer in België en Nederland te zien.

In Zuid-Europa leggen Boerenzwaluwen meer eieren en brengen ze meer legsels groot dan in Noord-Europa. De Boerenzwaluw komt voor in elk werelddeel met uitzondering van Antarctica. De Boerenzwaluwen die vanuit Noorwegen naar Zuid-Afrika trekken leggen maar liefst een afstand af van 9.600 kilometer. 2.011 is in Nederland het jaar van de Boerenzwaluw.

Op de omliggende velden bij de rivier zag ik ook een heel stel putters (Carduelis carduelis) – jong en oud door elkaar – zoals je op de foto kunt zien doen ze hun andere naam van distelvink alle eer aan. De zaden van de distels vormen een groot gedeelte van hun voedsel.

Heerlijk zo’n dagje zonder zon! Maar helaas van korte duur want vandaag werd het 35 graden.

Zigeunerkinderen – Gypsy Children



Sulukule, Istanbul, Turkey

Vila do Bispo, Algarve, Portugal

Espinho, Beira, Portugal

Ferreira do Alentejo, Alentejo, Portugal

Lucena del Puerto, Huelva, Spain

Marais Poitevin I, Het Groene Venetië

Het Marais Poitevin, is een moerasgebied, dat valt onder drie Franse departementen, de Vendée, Deux-Sèvres en Charente-Maritime en in twee regio’s te weten: Pays-de la-Loire en Poitou-Charentes.

Het Marais Poitevin, is gelegen niet ver van de plaats Niort. Het is een overblijfsel van de vroegere Golf van Poitou, waarvan delen ingepolderd werden. Het gebied heeft een oppervlakte van 1.028 km², waardoor het Marais Poitevin het grootste moerasgebied is nabij de Atlantische Oceaan en het op één na grootste van Frankrijk (na de Camargue).  

Het meest oostelijke deel bestaat uit natte moerassen – ca. 300 km2 - en wordt ook wel aangeduid als “la Venise Verte” (Groen Venetië). De natte moerassen van “la Venise Verte” verkregen het label "Grand Site de France"  wat staat voor de mooiste plekjes van Frankrijk. In 1979 werd het gebied uitgeroepen tot een interregionaal park (Parc Interrégional) maar desondanks loopt het moeras nog steeds gevaar. De laatste jaren komen er steeds meer toeristen naar dit gebied en wordt er volop met bootjes door de moerassen gevaren.

Je kunt er wandelen en fietsen langs de weiden die omzoomd zijn door populieren en wilgen. En versteld staan over het enorme contrast tussen het doolhof van het natte moeras en de uitgestrekte vlakten van het drooggelegde moeras, het “Marais Desséché” dat grenst aan de zee.

De drooglegging van de Golf van Poitou begon in de 13e eeuw met het graven van het Canal des Cinq-Abbés (kanaal van de vijf abten) door lokale monniken om de noordelijke moerassen te draineren. Tijdens de 100-jarige oorlog vielen de werkzaamheden stil, maar zij werden hervat in opdracht van Hendrik IV, onder leiding van Hollandse en Vlaamse ingenieurs. Tot op de dag van vandaag is daar nog het bewijs van terug te vinden in de vorm van het Canal de la Ceinture des Hollandaises dat aan de noordkant loopt. Aan de rand van de Baie de l'Aguillon werden van de 16e tot in de 19e eeuw polders op de zee veroverd.

De meeste huizen hadden aan het water een cale, een soort miniatuurkreek waar de bootjes konden aanleggen. Boten waren namelijk het enige praktische transportmiddel. Zij werden gemanoeuvreerd met een bootshaak (pigouille) of met een korte roeispaan (pelle). Jollen waren licht en slank, men ging ermee naar de markt of de kerk of bracht er de kinderen mee naar school.

Brede massieve vletten werden gebruikt voor het transport van oogst en vee. Op oude foto’s kun je zien hoe de boeren hier vroeger de paarden en koeien overzetten. Voor de vele Nederlanders die hier komen doet het vertrouwd aan en doet het ze denken aan Giethoorn of een gebied als de Biesbosch.